átomos e burbullas

Patchwork

2008-12-27T12:18:00.000+01:00

Aló por 4º de carreira, o catedrático de Técnicas avanzadas de investigación social (¡!) obrigounos a facer un traballo de campo. Basicamente, unha enquisa en diversos centros de secundaria. Perante a pregunta Dominas algunha língua estranxeira? un alumno dun ultraortodoxo colexio privado responde: sí. Las lenguas de mis novias.
Na felicitación natalicia do party people, un tal Estebán di que quere vivir nun país no que todos nos entendamos nunha língua común. A diferencia do adolescente aquel, hai bastante xentiña que aínda non se decatou que a promiscuidade é moito máis divertida có onanismo.

Un vello coñecido envíame unha mensaxe para que lla faga chegar ao mundo:

"Arde Gaza", escribe a activista francesa Liliane Cordova Kaczerginski, usando as mesmas palabras dunha famosa canción sobre unha aldea xudía arrasada polos nazis. Como hai sesenta anos, arde Gaza e o mundo permanece en silencio, esperando o resultado dun inexistente proceso de paz. "Unha entidade hostil" – este é o xeito co que os líderes israelíes definiron, hai 4 anos, un territorio no que millón e medio de civís, mulleres, anciáns e nenos tratan de sobrevivir. Por iso, o estado de Israel ten o dereito, o deber, de feito, de lanzar unha guerra de aniquilación. Hai algúns anos Tanya Reinhardt usou a palabra xenocidio para describir a brutal represión dos palestinos nos territorios ocupados por Israel; estiven entre os que a criticaron por usar un conceito tan desaxeitado. Dende onde queira que esteas, perdoame Tanya, porque ti tiñas razón e soubeches ver a verdadeira natureza dos plans israelíes; eu estaba mortalmente equivocado: o estado de Isreal está a levar a cabo un xenocidio rampante contra a xente de Gaza, usando como armas a case inanición, os cortes de electricidade e a privación de auga potábel, provocando epidemias e impedindo os mínimos coidados sanitarios. [..]. Os crimes de guerra cometidos polo estado de Israel contra a poboación de Gaza exclúeno da comunidade de nacións. Como a Sudáfrica do apartheid, debería ser sancionado e boicoteado, e non recompensado cun acordo de asociación coa Unión Europea. Como cidadán israelí, espero que a Unión Europea nos axude a presionar o noso goberno para deter os crimes contra a poboación palestina de Gaza.

Así que proclamo con toda a forza dos meus pulmóns: SON UN MARICÓN NON-GAY!!! (vostedes 3!, fáganme o favor!; collan o Collins Pocket e perdan uns segundiños do seu tempo con esta ligazón. Asegúrolles que cando rematen han ser mellores persoas).

Grazas a Opaco, redescubro a Antònia Font. A miña falta de educación musical (unha de tantas faltas) non me permite disertar sobre a calidade do producto. Porén, teño a intuición de que a base rítmica (dise así?) é un pouco pobre (but it´s pop, isn´t it?). De calquera xeito, adoro a canción esta daquí abaixo e dende hoxe, queda institucionalizada como himno oficial deste blogue (lean, lean con atención).

De feito, as regras de participación americana permiten o asasinato de civís en Afganistán. Marc Garlasco, o experto do Pentágono en obxectivos de alto perfil, explicaba que "se prevés que o número de civís asasinados vai ser polo menos de 30, o ataque aéreo ten que pasar antes por Rumsfeld ou Bush para que asinen o visto bo".
A pesar de estar escrito por un hooligan ás veces un pouco desquiciante, creo que lle debería enviar un exemplar deste libro imperdíbel a Carme Chacón.

Bendito choque de civilizacións!

Suxiro que hai dous xeitos nos que a xente responde a esta demanda de orixinalidade na blogosfera. Ou sobrecomparten como forma de afirmar o seu individualismo, ou loitan para dicir algo que permitirá aos seus leitores ver o mundo dende unha nova perspectiva.
E entón vostede, de quén vén sendo?

Aviso: non volverei cometer ningún post ata que alguén deixe un comentario digno de tal nome (vale insultar pero non interxeccións ou emoticóns). Un pouco de feedback, polo amor de Deus!, que isto dá choio, joder! E eu teño unhas oposicións que aprobar. lol, lol, lol, lol.

Concubinato

2008-12-24T12:44:00.000+01:00

A. Instrucción de 31 de enero de 2006, de la Dirección General de los Registros y del Notariado, sobre los matrimonios de complacencia (sic).

Es por la estricta tipificación legal del contenido de la relación jurídica matrimonial por lo que el artículo 45 exige no un consentimiento cualquiera, sino precisamente un consentimiento matrimonial, esto es, un consentimiento dirigido a crear una comunidad de vida entre los esposos con la finalidad de asumir los fines propios y específicos de la unión en matrimonio, esto es, el fin práctico de los contrayentes no puede ser otro que el de formar un consortium omnis vitae (Modestino, D.23,2,1). Por tanto, el consentimiento matrimonial es existente, auténtico y verdadero, cuando los contrayentes persiguen, con dicho enlace, fundar una familia. Aunque el Codigo Civil español no detalla cuál es la finalidad del matrimonio, sí contiene una determinación legal de los derechos y deberes de los esposos, de modo que es claro que cuando los cónyuges contraen matrimonio deben querer asumir tales derechos y deberes. Por tanto, cuando los contrayentes se unen en matrimonio excluyendo asumir las finalidades, propiedades o efectos esenciales del matrimonio, el consentimiento matrimonial declarado es simulado y el matrimonio es nulo por falta de consentimiento matrimonial.

*(CÓDIGO CIVIL: CAPÍTULO V :De los derechos y deberes de los cónyuges.
Artículo 66.
Los cónyuges son iguales en derechos y deberes.
Artículo 67.
Los cónyuges deben respetarse y ayudarse mutuamente y actuar en interés de la familia.
Artículo 68.
Los cónyuges están obligados a vivir juntos, guardarse fidelidad y socorrerse mutuamente. Deberán, además, compartir las responsabilidades domésticas y el cuidado y atención de ascendientes y descendientes y otras personas dependientes a su cargo.
Artículo 69.
Se presume, salvo prueba en contrario, que los cónyuges viven juntos.
Artículo 70.
Los cónyuges fijarán de común acuerdo el domicilio conyugal y, en caso de discrepancia, resolverá el Juez, teniendo en cuenta el interés de la familia.
Artículo 71.
Ninguno de los cónyuges puede atribuirse la representación del otro sin que le hubiere sido conferida.)

VII. Prueba de la simulación en el expediente matrimonial previo a la autorización del matrimonio.

Para evitar que se celebren matrimonios de complacencia debe aplicarse la Instrucción de 9 de enero de 1995 sobre expediente previo al matrimonio cuando uno de los contrayentes está domiciliado en el extranjero. [...] En la instrucción del citado expediente ha de practicarse, conforme al artículo 246 del Reglamento del Resgistro Civil, un trámite de audiencia de cada uno de los contrayentes por separado y de modo reservado en el que el instructor del expediente puede y debe interrogar a los contrayentes para cerciorarse de la verdadera intención matrimonial de los mismos o, en su caso, descubrir posibles fraudes.
La importancia de este trámite fue subrayada por la citada Instrucción de 9 de enero de 1995, en la que esta Dirección General de los Registros y del Notariado señaló cómo un interrogatorio bien encauzado que puede llegar a descubrir la intención fraudulenta de una o de las dos partes, de modo que dicho interrogatorio debe servir para que el Instructor se asegure del verdadero propósito de los comparecientes y de la existencia en ambos de verdadero consentimiento matrimonial. El instructor podrá preguntar, por ejemplo, sobre las intenciones de vida en común de los contrayentes, hijos que desearían tener, desde cuándo dura la relación, cómo piensan organizar la convivencia común, etc. Son datos que permiten revelar si los contrayentes desean formar una familia o, con otras palabras, asumir los derechos y deberes del matrimonio. El interrogatorio efectuado por la Autoridad española debe ser lo más completo posible. Un interrogatorio puramente formulario, de escasa entidad cuantitativa y cualitativa no es suficiente para inferir la existencia de un matrimonio simulado. [...]

Con la finalidad de facilitar la consecución de este doble objetivo por parte de los Encargados de los Registros Civiles españoles, esta Dirección General de los Registros y del Notariado ha acordado hacer públicas las siguientes orientaciones prácticas:

Los datos básicos de los que cabe inferir la simulación del consentimiento matrimonial son dos:
a. el desconocimiento por parte de uno o ambos contrayentes de los datos personales y/o familiares básicos del otro y
b. la inexistencia de relaciones previas entre los contrayentes.

B. La Policía Nacional de Vigo informó hoy de la detención de dos personas de nacionalidad uruguaya, una mujer como supuesta autora de un delito de favorecimiento a la inmigración ilegal al hacer un uso indebido de una 'carta de invitación', y a su invitado por estancia irregular.
Según precisaron las fuerzas de seguridad, en la citada carta --que es uno de los requisitos exigidos a los extranjeros para entrar en España-- se justificaba la invitación con motivo de un viaje turístico, cuando los agentes habían detectado que la intención sería la de residir permanentemente en Vigo.

A la mujer se le atribuye un delito penado con hasta ocho años de cárcel (sic, sic, sic) y al hombre se le abrió un expediente de expulsión.

C. Una juez imputa a varios párrocos de la ciudad por celebrar bodas falsas
La magistrada ve indicios de delito en la actuación de los religiosos, que podrían saber que las uniones eran de conveniencia . Dos parejas están encarceladas por organizar los enlaces.

Entón:

En contra do que dictamina a doctrina eclesiástica, o matrimonio non é o receptáculo moral do coito vaxinal. En boa lóxica, o poder civil entende que os casados que non foden non se com-pracen no matrimonio. Unha vez coñecín unha licenciada en Dereito que se lo montó cun boy na súa despedida de solteira. A verdade, non sei se llo debín ter comunicado ao xuiz; a voda celebrouse claramente en fraude de lei. Claro que agora que o penso, os noivos eran os dous superespañois, así que se lles presume o consentimento informado. Por outra banda, os que casan sen intención de teren fillos nunca xamais, están a cometer un delicto? Semellante sociedade anónima, constitúe unha familia? E digo eu, isto, sería denunciábel? Ufff qué lío!

Se un amigo peruano decide vir visitarme, teño que outorgarlle unha carta de invitación e comunicarllo á policía. Se o amigo é alemán, entón non. Se é americano de Alabama, non sei; supoño que ningún funcionario desconfiaría de que un servidor quixese cometer a tolemia de casar cun cidadán dun deses estados biblícos. E tampouco se lle pasaría pola cabeza pensar que o individuo en cuestión viñese aquí para aproveitarse dos servizos do Sergas. O caso é que se o meu colega amerindio decide ficar neste gran país, a min poden enchironarme 8 anos; ben, en realide algo menos, se non mediou transacción económica. Pero como mínimo, terei que demostrar que non lle quería facer un simple favor.

Nacionalidade, estranxeiría, familia, matrimonio, fidelidade, ...; as institucións supostamente seculares están inzadas de boato relixioso. E todo para que os pobres sigan pobres. Anyway, superafavor do rollo altruista dos curas coruñeses.

Fe cega

2008-12-18T23:07:00.000+01:00

Hai que ver no capitalismo unha relixión. É dicir, o capitalismo serve esencialmente á satisfacción das mesmas preocupacións, penas e inquedanzas ás que daban antigamente resposta as denominadas relixións. A comprobación desta estrutura relixiosa do capitalismo, non só como forma condicionada relixiosamente (como pensaba Weber), senón como fenómeno esencialmente relixioso, conduciríanos hoxe perante o abismo dunha polémica universal que carece de medida. [E é que] non nos es posíbel describir a rede na que nos atopamos. Porén, será algo apreciábel no futuro. Pero son recoñecíbeis tres trazos desa estrutura relixiosa do capitalismo no presente. Primeiro, o capitalismo é unha pura relixión de culto, se cadra a máis extrema que teña existido nunca. No capitalismo todo ten significado só en relación inmediata co culto. Non coñece ningunha dogmática especial, ninguna teoloxía. Desde este punto de vista, o utilitarismo gaña a súa coloración relixiosa. A esa concreción do culto vencéllase un segundo trazo do capitalismo: a duración permanente do culto. O capitalismo é celebración dun culto sans rêve et sans merci (sen fantasía nin gracia). Nel non hai sinalado un día á semana, ningún día que no sexa día festivo (no sentido terríbel do desenvolvemento de toda a pompa sacral) que constituiría o esforzo máis manifesto de quen adora. Este culto é, en terceiro lugar, culpabilizante. Probábelmente o capitalismo é o primeiro caso de culto non expiante, senón culpabilizante. Este sistema relixioso atópase arrastrado por unha corrente xigantesca. Unha monumental consciencia de culpa que non sabe sacudirse a culpabilidade de enriba; bota man do culto, non para reparar esa culpa, senón para facela universal, forzala a introducir na consciencia e, [finalmente] e sobre todo, abarcar a Deus mesmo nesa culpa para que se interese finalmente na expiación. A expiación, por tanto, non debe esperarse do culto mesmo, nin da reforma desa relixión. Tería que se soster nalgo máis seguro que nela mesma. Tampouco podería sosterse no seu rexeitamento. Na esencia dese movemento relixioso que é o capitalismo [xace a idea] de resistir ata o final, ata a culpabilización final de Deus, ata a consecución dun estado mundial de desesperación que é, precisamente, o que se espera. Nisto reside o historicamente inaudito do capitalismo; que a relixión non é a reforma do ser, senón a súa destrucción.

Walter Benjamin.

Fáganme o favor. Estes días máis ca nunca, cumplan co preceito diario. Visiten os templos. Non me sexan laicos. A redención non é tan cara.

Please, seed!!!

2008-12-10T20:20:00.000+01:00

Fortaleza expugnábel

2008-12-08T00:07:00.000+01:00

Todos os bicos que non demos e os que non recibimos, os sorrisos que non nos dirixiron e a timidez dos nosos amores, acaso non reforzaron e selaron as nosas soidades? Tantos rexeitamentos da vida, non fixeron de nós uns loitadores e uns exaltados? E cando nós mesmos nos rexeitamos, non o fixemos co orgullo e a esperanza doutros trunfos? Onde está a orixe das nosas soidades senón nun amor que non puido desbordarse e que alimenta todas esas soidades, en tanto amor como levamos encerrado só en nós? Todo o noso anceio polo absoluto, por volvérmonos deuses, demos ou tolos, toda a vertixe enxendrada pola busca doutras eternidades e a sede de mundos infinitos, non naceu de tantos e tantos sorrisos, apertas e bicos que non partillamos e que nos son descoñecidos? Non estamos buscando o todo porque perdemos algo? Un único ser podería salvarnos do camiño cara a nada. Somos tantos os que perdemos o individual, a existencia, que as nosas soidades medran sen raíces, semellante ás algas abandonadas a mercede das ondas. Pero as nosas soidades, nutridas por tantos amores insatisfeitos, son o bastante fortes como para soster o noso pulo cara outros mundos e cara outras eternidades.

E.M. CIORAN

Rururbania kino II

2008-12-02T23:01:00.000+01:00

Rururbania kino I

2008-12-02T21:37:00.000+01:00

No me mires, no me mires!

2008-12-01T23:29:00.000+01:00

Razzia

2008-11-25T19:19:00.000+01:00

Nunha carta ao director, unha leitora do El País laiáse das dimensións elefantiásicas da administración española. O sector público, segundo ela, debería someterse ás mesmas regras que regulan o resto do mercado laboral e non adicarse a dilapidar os recursos de todos en alimentar a individuos altamente improductivos. Like me.

A retórica é a típica dos licenciados en Esade MBA. Pero o caso é que a muller ten razón. Medito sobre a cuestión e fago unha lista (un dos meus pasatempos favoritos):

Sobran aproximadamente as 3/4 partes dos funcionarios públicos. Con menos cafés, menos moscosos e máis man dura podemos manter un aparato burocrático mínimo. Os empregados públicos son unha caste de maleantes que só pretende perpetuarse na súa situación de privilexio. A la rue!
Se 1. é verdadeiro, sobran xestorías. Supoño que non fai falta argumentalo.
Sobran, obviamente, todos os traballadores do sector financieiro. Qué coño producen eses tipos? Para qué fan falta tantos bancos? É máis, para que serven os bancos? E por qué raio os seus empregados teñen esas xubilacións millonarias se o único que fan durante toda a súa vida e apalpar billetes? E qué beneficio aporta á comunidade un asesor financieiro? Por qué as leis do Estado financian a chulería destes indesexábeis?
Sobran, sen lugar a ningún tipo de dúbida, xornalistas. De verdade son necesarios tantos xornais? Para contar qué? Qué perde a raza humana se desaparece La Razón ou o Faro de Vigo ou o New York Times? Son altamente productivos Rosa Montero, Juan Manuel de Prada ou Fernando Franco (arjjjjjj)? E logo as televisións. Non sería mellor para a saúde colectiva que o apagón analóxico se quedase en simple apagón? Pedro Piqueras, por exemplo, vive a corpo de rei grazas a quen? A super-nanny. Centos de millóns de euros por narrarnos o último acoitelamento en Freguenuela de Valderrubios. E que levante a man quen non pense que Gemma Nierga é unha iletrada.
Sobran todos, absolutamente todos, os publicistas. O que vós facedes non é arte. É un crime de lesa humanidade.
Sobra xente, moita xente, no sector do automóbil. Polo amor de Deus! Se hai máis coches que persoas!. Se siente pero o voso traballo redúcese á pura destrucción.
Sobran albaneis, e oficiais de 1ª e encofradores e gruistas e encargados de obra e aparelladores e arquitectos. Enough! Todo ten un límite. Non necesitamos máis nichos. Xa estamos todos mortos. E desterro para os constructores, contratistas e axentes inmobiliarios.
Sobran millóns de comerciais. A comunidade xa non precisa máis das vosas mentiras. E non intentedes convercernos do contrario porque vos atamos un extremo da gravata aos collóns e o outro á barra da cortina.
Por moito que pretendan convencernos do contrario sobran mestres. Qué pasa? Que a transmisión do coñecemento non se pode facer entre iguais ou qué? Qué utilidade social ten un catedrático de Dereito Constitucional? Toda a puta vida falando de Celso Emilio Ferreiro ou de número de Avogadro, con qué obxectivo? Qué teleoloxía vos move? Ah si! O recoñecemento social.
Sobran avogados. Irrefutábel. Punto.
Sobran o Exército, o Corpo Nacional de Policía, os Mossos de Esquadra, os Ertzaintzas. Señores, por favor, que queremos vivir tranquilos!
Sobran os centros comerciais. Nunca se poderán cuantificar os prexuizos económicos que causan á sociedade. Por non falar do seus perniciosos efectos sobre a saúde pública.

Sobran escritores, filósofos, deportistas de élite, auxiliares de voo, actores, perruqueiros, camioneiros, taxistas,...

Coño! Que aquí sobra moita xente, joder!

Brutus Spacorum

2008-11-25T18:20:00.000+01:00

"Mi intención era recuperar la tradición estética que se perdió en Galicia con las últimas fábricas de conservas y hacer una factoría confortable a la que los empleados vayan a gusto y orgullosos", explica el autor. "Van a estar ahí un tercio de su vida, y no se les puede castigar". En la Facultad de Económicas de Vigo, también obra de Penela, "hay trabajadores que van el fin de semana para leer y hacer sus cosas", porque están mejor que en casa.[...] El arquitecto está de acuerdo con las polémicas declaraciones del modisto Adolfo Domínguez, que hace una semana, tras acuñar una nueva frase para la historia ("la belleza es rentable") dijo que los vigueses "son brutos claramente e hicieron una ciudad sin preocupación por el medio paradisíaco en el que está".

Onte fun procurar a miña dose mensual de Trankimazin. A farmacéutica pediume a tarxeta sanitaria, a receita e o DNI cuxo número anotou no reverso da devandita. E todo por unha simple neurose obsesiva. Os liberais teñen razón: o Estado quere inmiscirse en todos os aspectos da nosa existencia. Menos mal que aínda nos queda a beleza! Esa si que non se pode controlar!.

Trastorno bipolar

2008-11-25T17:51:00.000+01:00

"Estou moi sorprendido polo fenómeno Facebook. Tes de súpeto 200 amigos. Qué fas con eles? Constrúen unha irrealidade. Mellor, unha dobre vida: a real e a virtual. E aceitámolo sen máis."[...] No film, unha das personaxes asegura que "a ira ocupa moita intelixencia". Egoyan vese reflectido nesa sentenza. "Absolutamente. E volto a Internet. Provoca tensión, ruido, destrucción. Aposto por non deixarme levar por eses sentimentos".

Como unha hostia en plena cara. Así reaccionei hoxe cando lin o artigo. Terá razón ou estaremos perante o típico caso de pensamento restaurador? Ou as dúas cousas?

Moitos uns

2008-11-24T22:31:00.000+01:00

Persépolis. Como son un completo analfabeto no que a cinema se refire... ben, vale; como son un analfabeto, vou contar o que eu vin. E o que eu vin foi unha emotiva historia (aínda que por momentos, moi topicona) acerca do exilio. Non do exilio por razóns políticas (que tamén) senón sobre todo, dun exilio que poderiamos chamar ontolóxico; o relato dese estrañamento radical inherente á condición humana. A protagonista e a súa familia vense sometidos a todo tipo de violencia: a represión homicida do rexime de Reza Pahlevi, a guerra irano-iraquiana, a tolemia mesiánica dos ayatolás, o egotismo nihilista de Occidente.

Despois de vagar varios días sen rumo e sen cartos polas rúas de Viena (aonde fora enviada polos seus pais convencidos de que alí podería procurarse unha vida mellor), Marjane, famenta e doente, derrúbase (en sentido literal) nun parque da cidade e é trasladada ao hospital. Entón decide voltar a Teherán. Alí, en plena prisión jomeiniana, tenta saborear a vida. E, en certa medida, conségueo. Hai unha escea na que o seu futuro marido lle suxire a fuxida a Europa ou os USA. Ela négase rotundamente. "En Occidente podes morrer e a ninguén lle importa un carallo". Ao final, obrigada por razóns de forza maior, emigra a Francia. Cando chega a París, nunha noite cinsenta, colle un taxi. O conductor pregúntalle de onde é. Ela amoucada, responde: Irán.

A película adoece por momentos, dun subtil maniqueísmo e dun ton moralizante un pouco simplón. Pero ten moitos puntos a favor: a vindicación da vida e dun pragmatismo digno, o convite a ver sempre a botella medio chea, o eloxio da adaptabilidade, ...pero sobre todo, a inevitabilidade das identidades mestizas, das trans-identidades, das des-identidades, en definitiva. Porque por moito que algún lle custe aceitalo, todos somos híbridos.

P.D.: Buah! Qué fácil é facer crítica cinematográfica! Tema central-pequena descrición da trama-pros e contras-moraleja. Para que logo digan que a cultura de dominical non serve para nada!.

Laissez faire

2008-11-23T13:39:00.000+01:00

UPyD esixe a Swiss Airlines que volva falar español.
O vice defende (più o meno) a españolidade de Repsol. Serán hijos de puta!. E Rajoy declara que a operación convertirá a España nun país de 5ª división (cando toda a xente sabe que somos a 8ª potencia mundial).
General Motors, Chrysler e Ford piden esmola.
Etc...

Só teño unha cousa que dicir:

IT´S FREE MARKET, YOU MORONS!

P.D.: Estou completamente seguro. Vou torcer por Quin. No me gustas nada. De nada. Pero ya que esto se ha reducido a una subasta entre paranoias identitarias, pujo por la tuya. Sólo por joder, eh!. Que lo sepas.

Alguns homens bons

2008-11-23T11:28:00.000+01:00

Para me reconciliar co mundo, revexo un video que pirateei hai 3 ou 4 anos. É curioso como un comunista ateo (ou algo así) pode facer agromar ese sentimento de comuñón tan próximo do relixioso. Se cadra é un problema de fanatismo ou de idolatría. Ou da ridícula nostalxia polo tempo non vivido. O caso é que balsamiza.

El rise do mundo, da doenza (levaba xa o bicho dentro), de si mesmo. Compórtase como o perfecto anti-divo. Exhala unha difusa sensación de derrota. Dignidade. Humildade. Humanidade. Solidariedade. Sei lá. Todas as cousas boas rematadas e -ade.

E logo está o público, claro. Unha moitedume caótica de almas abenzoadas.

Todo un pelín hortera. E ata kitsch. Pero tamén inmenso.

Si, Grândola é outro símbolo prostituido. Nin siquera gosto moito de cantores. Dá igual.

Ó Zé!. Eu amo-te!

Rururbania

2008-11-21T19:37:00.000+01:00

"Se a comunidade substancial velaba ou amortecía a relación co mundo, a súa actual disolución expón a ésta última a plena luz: a perda do posto de traballo, as innovacións que modifican as connotacións das tarefas laborais, a soidade metropolitana que conleva en si moito do que antes correpondía ao terror sentido fóra dos muros da comunidade. Necesitaríamos contar cun termo diferente de medo e angustia, un termo que dera conta da súa fusión. E venme á mente "perturbación" [...] Hoxe, toda forma de vida experimenta aquel "non sentirse na súa casa" que, segundo Heidegger, é a orixe da angustia. De xeito que non hai nada máis partillado e común, en certo sentido máis público, que o sentimento de "non sentirse na súa propia casa" [...] Dito doutro xeito: o sentimento en que conflúen medo e angustia é inmediatamente asunto de moitos. Poderíase dicir, se cadra, que o "non sentirse na propia casa" é nada máis ca un trazo distintivo da multitude contemporánea."

Paolo Virno. Gramática da multitude.

Lido toda a mañá cunha manchea de egos erectus gilipollas, cabróns e fillos de puta. Moitos deles acomplexados analfabetos funcionais con título universitario. Eis o gran trunfo da paranoia neoliberal: a guerra de todos contra todos. ("claro con esto del gallego, los críos tienen más faltas de ortografía que nunca", "¿cómo le van a dar trabajo a un gitano? Si son unos putos ladrones", "¿oíste? Zapatero va a pagarle la hipoteca a los parados. Esto es increíble! hala Jauja! Que pagamos los sufridos trabajadores!"). Aínda así, a humanidade segue aí fóra en forma de inmensa gargallada. Pero o caso é que chego a casa fodidamente fodido.

Así que despois de almorzar, decido facer algo realmente liberador: traballo de campo (ejem). Ningún lugar mellor para iso que a confederación de aldeas. E alá vai o Sebastiao Salgado do Val do Fragoso (ejem2). Si, xa, xa sei: o enfoque, o encadre, o contraste... E a quén carallo lle importan esas trapalladas!

(clicar nas imaxes para agrandar)

Minufundismo e solpor na Downtown; ou sexa, García Barbón +-

Suburbia (A Doblada)

Arco da Vella (gated community)- Castrelos

Jakarta en Santo Tomé de Freixeiro.

Sillicon Valley-Beade

Colmeas multicor-Navia.

Futuroloxía en San Miguel de Oia.

Bel Air vs. Davos-Cabo Estai

"Que todo, todo, todo se vende, matao!" na praia do Fortiñón.

Glocal

2008-11-17T22:31:00.000+01:00

Non sei a qué obedece esta locuacidade. "Si, si que sabes, mamalón. É a vanitas vanitatis". Unha boa medicina contra o medo, dende logo.

O caso é que o outro día puxéronme unha multa. Mentres liberaba a factura da opresión dos limpas, albisquei ao lonxe, a razón pura. E non puiden sometela a crítica. Ao día seguinte, unha deforme pero orgullosa liña amarela recén pintada no chan, testemuñaba a posteriori os crimes alí cometidos.

O conselleiro tamén quere empapelarnos.
-Joder, naquela veigha que temos na Costeira debe haber xa ata anacondas.
-O que seghuro que hai é un buraco do tamaño do inferno. Eu alí non poño un pé. Aquelas cheas levaron a mitá do terreno. Ou é que xa non te acordas?
-Mira que eres vaghamundo!. Ao mellor prefieres paghar os 600 euros.
-Qué vaghamundo nin que ostias!. Se aos dous días todo está outra vez cheo de silvas. E se sólo fora esa...Teríamos que estar os 7 días da semana coa desbrozadora. Paso.
-Xa o dicía voso pai. Os campos non dan máis ca problemas!

Nunca simpaticei demasiado cos espías. Pero non podo evitar sentirme fascinado con todas as vidas que non son a miña.

Bizarria

2008-11-15T13:28:00.000+01:00

Esta é unha video resposta a un comentario do willy sifones:

La famiglia

2008-11-12T17:22:00.000+01:00

Hai 3 anos e medio volvín á escola despois de case 15 sen ter aparecido por alí. Só para nominar no confesionario. Con 3 puntos ao avó; con 2 ao tío e con 1 ao xenro. Non sei ata qué punto a traizón pagou a pena.

P.S.: Agradezo sinceramente este acertado comentario do que non me decatara ata hoxe. Nin do comentario nin da miña filloputez.

Bailout*

2008-11-09T17:15:00.000+01:00

Cossimo entra e diríxese cara ao trebello. Insere a tarxeta e unha voz pregúntalle se ten unhas moedas. Alí á dereita, no espazo que dá entrada á oficina, un rapaz que non chega aos 20, xace semitombado sobre uns cachos de cartón. Sorprendido, o noso amigo bota man ao peto e alonga o brazo. Na palma da man van 50 cts. O caseadolescente agradece e comeza a recoller unha a unha a manchea de pastillas esparexidas polo chan.
Mentres un teclea a clave, o outro laiase de fortes dores nas costas:
-E vas quedar aí toda a noite?
-Si.
-Pero non tes outro sitio aonde ir?
-No.
-Nin familia nin nada.
-No.
-E unha pensión?
-Es que cuesta 15 euros.

Cossimo saca 50 euros. A continuación, volve premer os números do contrasinal e saca outros 20.
-Toma. Para a pensión.
-(Con expresión entre alucinada e temerosa) Gracias, tío.
-Seguro que son para a pensión, non?
-Seguro.
-Confío en ti, eh?
-Si, si, tranquilo.
-Chao.
-Hasta luego.

Xa na rúa, o mileurista respira fondo. A pesar dos 7ª graos que marca o termómetro, as orellas árdenlle.

PD.: *

Patriopitalismo

2008-11-09T16:34:00.000+01:00

Quen dixo que os pobres non poden elixir?

Alma e carne

2008-11-09T15:08:00.000+01:00

Os afectados polo virus do "lumpenproletariado espiritual" viven no presente e polo presente. Viven para sobrevivir (na medida do posíbel) e para obter satisfacción (tanta como poidan). Como o mundo non é para eles un terreo de xogo local nin tampouco algo da súa propiedade (ao terense liberado das cargas da herdanza séntense libres pero, dalgún xeito, desherdados, como se lles tivesen roubado ou alguén os tivera traizoado), non ven nada de malo en explotalo á súa vontade [...] Alisado ata formar un presente perpetuo e dominado pola preocupación pola supervivencia e a gratificación (necesítase gratificación para seguir vivindo e necesítase sobrevivir para obter máis gratificación), o mundo que habitan os lumpenproletarios espirituais non deixa marxe para preocuparse por ningunha outra cousa que polo que poida ser consumido e desfrutado no acto: aquí e agora.

[...]

A individualidade é unha tarefa que a propia sociedade de individuos fixa para os seus membros. [...] En canto tarefa, a individualidade é o producto final dunha transformación social disfrazada de descrubrimento persoal. Nunha fase temperá desa transformación, o mozo Karl Marx observou nun dos seus traballos de secundaria que cando se pon o sol universal, as polillas acoden na procura dunha lámpada doméstica. En realidade, o atractivo das bombillas domésticas subiu a medida que foi obscurecendo o mundo exterior.

[...]

Fluindo como a auga avanzas veloz con ela, sen ir nunca contra a corrente, sen te deter ata te estancares, sen aferrarte ás marxes nin aos rochedos -os obxectos, as situacións ou as persoas que pasan pola túa vida-, sen nin siquera tratar de conservar as túas opinións ou a túa visión do mundo, senón simplemente sostendo lixeira pero intelixentemente o que se che vaia presentando ao teu paso para inmediatamente soltalo con elegancia, sen agarralo.*

Naquel espazo delicuescente (o último reducto da masculinidade), os homes foden os uns cos outros, beben cervexa, óllanse de esguello, comparan as súas pollas e de cando en vez, falan. Un desfile de selves pretendidamente autocreados; en realidade, unha moitedume de productos culturais resultado dunha despiadada infraestructura económica.

P.D.: Extractos da "Vida líquida" de Zygmunt Bauman.

United Colors

2008-11-07T23:43:00.000+01:00

Por petición unánime do único comentador deste blog (e a estas alturas, probábelmente tamén o único leitor), velaí a miña contribución á story. Quero dicir, a contribución dos outros, que eu non teño moito para aportar e ademais son un parásito lacazán. (Case) Todo en versión orixinal, of course.

"I believe there will ultimately be a clash between the oppressed and those doing the oppressing. I believe that there will be a clash between those who want freedom, justice and equality for everyone and those who want to continue the system of exploitation. I believe that there will be that kind of clash, but I dont think it will be based on the colour of the skin."
Malcolm X.

Howard Zinn. Historiador.

"We The People" did not give Obama 650 million dollars. Follow the money and it is clear that we are all screwed".
mengwise 36 no youtube.

"America, democracy is beautiful. They rich must share the worth. You don’t need three homes. You don’t need $3 million."
Home sen identificar en Harlem

Ralph Nader na Fox.

"The day after, the Black Philadelphians on Chelten Avenue are still smiling. Still shouting Obama, Obama! It’s still incredible. An African American in the White House! In the meantime, President-elect Obama offers Congressman Rahm Emmanuel (D-Ill) the position of White House Chief of Staff. Pro-Israel, pro-war, Emmanuel! And the Left, waving a victory flag, says it will offer criticism - starting in January!
Sounds like an old Blues song.
And so begins a new era of U.S. imperialism!"
Lenore Jean Daniels no BlackCommentator.

And finally....redoble burrrrrrrrrrrrrrrrr chimpum:
"Ahora bien, no había persona à la mode, ni nadie que no quisiese pasar por amigo del imperialismo destructor, que no echase pestes contra los norteamericanos y no creyese que el antiamericanismo -que ha crecido tanto entre los desheredados de la tierra con parte de razón como, sin ninguna, entre los ricos y modernos burgueses de Occidente- era poco menos que una obligación, ya no política, sino estética.
Pues bien, la contribución de Obama para acabar con todo eso puede ser fundamental. De hecho, su misma elección ha reconciliado ya con su país a muchos de los que, hasta anteayer, creían que en EE.?UU. no había más que cristianos fundamentalistas, activistas contra el aborto y neocon partidarios de hacer la guerra a medio mundo.
Las cosas, claro, eran muy distintas, pero ha tenido que ganar Obama para desvelar tanta patraña. Bienvenida sea, también por eso, su magnífica victoria".
Robertoyoureallygetpaidforthis?blancovaldés, white liberal no Galicia Voice.

Distopía

2008-10-10T17:23:00.000+02:00

É certo. O mundo está boca abaixo. De feito, estes días, o seu centro desprazouse ata os 65º Norte 18º Oeste. Finalmente, alá, nos confíns do setentrión, o volcán entrou en erupción.

Islandia quebrou. Os 3 bancos máis importantes do país foron nacionalizados e o goberno decidiu suspender durante uns días calquera actividade bolsística. Un dos rincóns do planeta máis xeneticamente puros e máis teimudamente socialdemócratas converteuse da noite para a mañán nunha república bananera (as bolivarianas non ousan tal nivel de intervencionismo).

O caso é que 300.000 mil cidadáns británicos e varios council londineses tiñan investidos (por recomendación do Ministerio de Economía da súa maxestade) miles de millóns de libras nun daqueles bancos. Disque alí os cartos eran máis rendíbeis. Agora non poden acceder as súas contas e "obviamente", van ter que ser rescatados polo fondo de garantía saxón porque os nórdicos pasan, que bastante teñen xa co seu.

En "A docrina do shock", Naomi Klein afirma que o neoliberalismo se alimenta da crise. En Nova Orleans, antes do Katrina había só 4 ou 5 centros de ensino primario privados. Hoxendía son maioría. Como resultado, 4.000 mestres foron despedidos. Pero non sempre se pode esperar pola natureza. Pinochet foi plenamente consciente e non lle quedou máis remedio que poñerse mans a obra. O país necesitaba unha terapia de choque.

Ás veces pregúntome se a denostada autora canadiense non terá razón e se todas esas desgarradoras apelacións á patria tan características da Iberia contemporánea non son máis ca unha coartada para meternos en vereda. Pode que sexa casualidade pero que por exemplo, o epicentro da vindicación españolista se teña transformado nun gran laboratorio de experimentación das teorías do Washington consensus dame que desconfiar. Chámenme conspiranoico.

Finalmente, a gran pregunta. E se a crise non fose máis cá cadratura do círculo?

Doctor, doctor, creo que son un sentimental

2008-09-29T23:47:00.000+02:00

Oh mira! La Cachonda!

2008-09-29T22:16:00.000+02:00

Edición

2008-09-26T21:04:00.000+02:00

Mientras tanto, resurge poco a poco la cultura en lengua catalana, al tiempo que el antifranquismo nacionalista le va marginando, pese a ser ya entonces el escritor más leído en lengua catalana: no le perdonan su apoyo a los franquistas durante la guerra civil, ni su convivencia aparentemente no conflictiva con el régimen (Pla confía en una evolución pacífica y ordenada hacia la democracia), ni siquiera le perdonan su desdén hacia las formas literarias de ficción. Sin embargo, como ha observado Xavier Pericay, traductor y especialista de la obra de Pla, su correspondencia con su editor Cruzet demuestra el relevante papel que tuvo Pla en la resistencia cultural contra el régimen.

Con todo, su actitud desdeñosa hacia la izquierda política y hacia algunas figuras políticas y culturales catalanistas hizo que, al igual que sucedió con Dalí, la cultura progresista le negase el pan y la sal en forma de premios (fue controvertida la negativa a concederle el Premio de Honor de las Letras Catalanas, la máxima distinción política concedida a los escritores en Cataluña), le alejasen de su revista de toda la vida (Vergés vendió Destino a la Banca Catalana de Jordi Pujol, que le censuró un artículo crítico con la Portugal revolucionaria, y Pla abandonó la revista en 1976, tras 36 años de colaboración semanal ininterrumpida) y no se le reconociese completamente su valía hasta varios años después.

No obstante, a pesar del vacío que muchos le hacían, y ya con 80 años, no por ello dejó de expresar su opinión, en esos primeros años de la Transición: «La izquierda ha hecho siempre lo mismo: su aberración de la realidad del país la mantiene, como siempre, en su ignorancia antediluviana. Hablan mucho, pero no dicen nada. [...] Quieren ante todo ganar las elecciones y, una vez sentados en sus poltronas, hacer todo lo contrario de lo que han prometido.» (Notes del capvesprol, 1979).

No se consideraba nacionalista catalán, era un hombre de mundo que creía en las singularidades territoriales pero también en la necesidad de una identidad más general.

Escritor incansable, hombre de orden aunque de talante liberal, a su modo de ver la vida es caótica, irracional, injusta, y las ansias de igualdad y de revoluciones son un delirio que provoca peores males que los que pretende atajar. Conservador y racional, no siente la acción, aunque sí la voluptuosidad y la sensualidad.

Pasados 25 años desde su muerte, su pensamiento liberal-conservador, escéptico e insobornable, trufado de ironía y sentido común, se mantiene vivo, perfectamente actual, y, aunque vayan a contrapelo del actual establishment cultural, sus libros no han dejado de reeditarse y tanto la crítica castellana como la catalana le han reconocido de forma unánime como uno de los grandes escritores españoles del siglo XX.

A través de Las corrientes salvajes descubro a Pla. Gústame. A pesar de todo.

E empezo a entender a devoción que determinados círculos lle profesan ao escritor ampurdanés. E a neutralidade da Wikipedia, claro.

Son un ghilipollas

2008-09-22T21:51:00.000+02:00

Folks, Id like to sing a song about the American Dream
About me, about you
About the way our American hearts beat way down in the bottom of our chests
About that special feeling we get in the cockles of our hearts
Maybe below the cockles,
Maybe in the sub cockle area,
Maybe in the liver, maybe in the kidneys,
Maybe even in the colon, we dont know
Im just a regular Joe, with a regular job
Im your average white, suburbanite slob
I like football and porno and books about war
I got an average house, with a nice hardwood floor
My wife and my job, my kids and my car
My feet on my table, and a Cuban cigar
But sometimes that just ain´t enough to keep a man like me interested
(oh no, no way, uh uh)
No I gotta go out and have fun at someone else´s expense
(woah yeah, yeah yeah, yeah yeah yeah)
I drive really slow in the ultra fast lane
While people behind me are going insane
I´m an asshole (he´s an asshole, what an asshole)
I´m an asshole (he´s an asshole, such an asshole)
I use public toilets and I piss on the seat
I walk around in the summer time saying "how about this heat?"
I´m an asshole (he´s an asshole, what an asshole)
I´m an asshole (he´s the worlds biggest asshole)
Sometimes I park in handicapped spaces
While handicapped people make handicapped faces
I´m an asshole (he´s an asshole, what an asshole)
I´m an asshole (he´s a real fucking asshole)
Maybe I shouldn´t be singing this song
Ranting and raving and carrying on
Maybe they´re right when they tell me I´m wrong
Nah
I´m an asshole (he´s an asshole, what an asshole)
I´m an asshole (he´s the worlds biggest asshole)
You know what I´m gonna do
I´m gonna get myself a 1967 Cadillac Eldorado convertible
Hot pink, with whale skin hubcaps
And all leather cow interior
And make brown baby seal eyes for head lights (yeah)
And I´m gonna drive in that baby at 115 miles per hour
Gettin' 1 mile per gallon,
Sucking down Quarter Pounder cheeseburgers from McDonalds
In the old fashioned non-biodegradable styrofoam containers
And when I´m done sucking down those greeseball burgers
I´m gonna wipe my mouth with the American flag
And then I´m gonna toss the styrofoam containers right out the side
And there ain´t a goddamn thing anybody can do about it
You know why, because we´ve got the bombs, that´s why
2 words, nuclear fucking weapons, OK?
Russia, Germany, Romania, they can have all the democracy they want
They can have a big democracy cakewalk
Right through the middle of Tiananmen Square
and it won´t make a lick of difference
Because we´ve got the bombs, OK?
John Wayne's not dead, he´s frozen, and as soon as we find a cure for cancer
We´re gonna thaw out the duke and he´s gonna be pretty pissed off
You know why,
Have you ever taken a cold shower, well multiply that by 15 million times
That´s how pissed off the duke´s gonna be!
I'm gonna get the Duke, and John Cassavetes,
and Lee Marvin, and Sam Peckinpah, and a case of whiskey,
and drive down to Texas and say.....
(Hey! You know, you really are an asshole!)
Why don't you just shut up and sing the song, pal?
I´m an asshole (he´s an asshole, what an asshole)
I´m an asshole (he´s the worlds biggest asshole)
A-S-S-H-O-L-E
Everybody
A-S-S-H-O-L-E
I´m an asshole and I´m proud of it

Está pasando I

2008-09-17T22:53:00.002+02:00

Nun bar do Casco Vello, dous camareiros arxentinos ridiculizan a un vendedor africano. Aínda hai clases.

Está pasando II

2008-09-17T22:53:00.001+02:00

Un tipo de Leganés pídeme que lle explique a diferencia entre "che" e "te". Dígoche que te quero? Che digo que quérote? Te digo que che quero? Dígote que quéroche?
Como teño moi esquecida a gramática, decido recorrer ao RH.
-É que hai que nacer aquí para saber usalos ben.
-Ya. Eso me dice todo el mundo.

Hasta el fondo I

2008-09-17T22:53:00.000+02:00

Hai un días o reverso da man de alguén percorreu o lado esquerdo da miña cara. Agora vexo a botella totalmente baleira.

A muller que veu do frío

2008-09-16T22:37:00.000+02:00

A ver. É verdade; ata hai un par de semanas non tiña nin puta idea de quen era Sarah Palin. Pero é que dende entón lin un par de cousas sobre ela. E tampouco vou ser o primeiro analfabeto funcional que se tira á piscina!

En fin, xa saben. Todo isto is just for fun; unha pachanguita entre faccións do capital. De feito, Wall Street torce sobre todo, por Obama.

Pero é que agora o xenro ideal ten que competir cunha equilibrada combinación de Telva e Cosmopolitan. As votantes de Hillary comezan a traizoar ao senador Armani. Seica a de Alaska ten máis pelotas: unha pitbull con barra de labios. Si amigos e amigas. Están vostedes asistindo á xestación do post-post-post feminismo. Opus&Deloitte. Mujer de su casa y tiburón de los negocios.

O caso é que aí fóra hai moito debate. Hai quen di, seguindo a Lacan, que a Palin capa abertamente os seus adversarios varóns porque esta nova xeración de mulleres pasa olimpicamente do falo. Ummm, non sei.

Para outros a aspirante á vicepresidenta é unha paradesencia:

If Palin embodies any sort of plenitude, it is that of the commodity economy, rather than that of an economy of gender. Palin was (quite brilliantly) chosen by McCain because — like any successful commodity product in the postmodern marketplace — she embodies what Alex Shakar, in his novel The Savage Girl, calls a paradessence: a “paradoxical essence,” a conjunction of contradictory qualities. “Every product has this paradoxical essence. Two opposing desires that it can promise to satisfy simultaneously.” The paradessence is the “schismatic core, [the] broken soul, at the center of every product.” Thus coffee promises both “stimulation and relaxation”; ice cream connotes both “eroticism and innocence,” or (in more psychoanalytic terms) both “semen and mother’s milk.” The paradessence is not a dialectical contradiction; its opposing terms do not interact, conflict, or produce some higher synthesis. Rather, the paradessence affirms everything indiscriminately; it is a matter of “having everything both ways and every way and getting everything [one] wants” (from pp 60-61 and 179).
Palin is a paradessence, and hence a wildly popular commodity, because she combines the family-centeredness of the ideal suburban Mom with the ruthlessness of a corporate “warrior” in the dog-eat-dog neoliberal economy, or of a hard-core ideologue/foot soldier for the Far Right. She is sort of a perfect combination of June Cleaver and Ilse Koch. She both energizes the GOP’s fundamentalist-Christian base (which was previously very suspicious of McCain), and appeals to non-fundamentalist, independent white voters (who find her even more charismatic than Obama — with the added advantage that she’s white, to boot). It is probable that, given how gender formations work in America today, so powerful a paradessence would have to appear in the form of a woman, rather than a (heterosexual) man. But the most valid categories for comprehending Palin remain those of media theory and political economy, rather than those of the metaphysics of gender difference.

Mellor, non lles parece?

Eu creo que coma sempre gaña a (extrema) dereita que se apropia da linguaxe e da estética da esquerda para transformalas nun discurso de perpetuación do poder. Que todo mude para que todo siga igual. A liberdade como coartada, unha vez máis, para a opresión.

Quien a buen árbol se arrima...

2008-09-12T19:04:00.000+02:00

Hobbes revisited

2008-09-10T17:01:00.000+02:00

Estes días varios medios dan a coñecer ao unísono (vaia vostede saber por qué) a existencia dunha pintoresca tribo que vive nos montes de Ojén, en Málaga. Supostamente a súa heterodoxia sustanciase nunha medida profiláctica moi concreta: o crudiveganismo. É dicir, nada de cociñar. Todo crú.

O seu líder é un fermoso exemplar de oso polar convertido de súpeto, en fugaz estrela mediática. El e mailos seus colegas andan por aí, en pelotas, entre as árbores, na procura do sustento diario. As reaccións á nova ("qué pringaos!", "panda de gilipollas!", "y estos pijos, ¿no van al médico cuando se les enfría el pirulillo?") poñen de manifesto o pánico que a maioría moral sente perante calquera fenónemo que se sitúe á marxe da normatividade.

Eu non sei qué pensar. Pero teño a impresión de que no século XXI só sobreviven os Robinsons caníbales.

Barras e barras

2008-09-07T21:56:00.000+02:00

Ratio de poboación encarcerada por cada 100.000 habitantes segundo países:
Noruega: 65
Suecia: 75
Inglaterra: 142
Portugal: 128
España: 140
Italia: 98
Francia: 91
Alemaña: 196
Polonia: 209
Xapón: 58
Marrocos: 174

China: 118
Federación Rusa: 532
Estados Unidos: 714.

El New York Times reportó que el gasto público de los gobiernos estatales y locales en el sistema de justicia criminal representa 7 por ciento del total, aproximadamente lo mismo que se dedica al sector salud.

Today, more African-American men are in jail than in college.

Amy Goodman

"Son unos corruptos cuya ambición por el petróleo y el poder les ha desviado de los ideales democráticos y las obligaciones ligadas a un uso responsable del poder".
John MacCain falando de Putin.

Un consello para Zapatero: enchirone a todos os parados, berre a todas horas "Libertad", e empapele o país con bandeiras de España. A democracia agradécello.

Non son digno de amosarme na túa presenza

2008-09-02T20:54:00.000+02:00

Nunha conversa de café, L. relátame o acoso que unha coñecida súa sufriu por parte dalgúns alumnos da facultade de Dereito de Santiago (un recinto, xa se sabe, onde a sociedade vai sempre por detrás das leis). Os xuristas en potencia non aturaban o simple feito de que a rapaza andivese polo campus de mans dadas coa súa noiva. Ao parecer, unha vez, mesmo tiveron que chamar a policía porque un gilipollas non deixaba de perseguilas por toda Compostela ao grito de "tortilleras". Todo isto aconteceu hai 4 ou 5 anos, non durante o posfranquismo.

-Uf, algo tan forte nunca o vivín. Se cadra cos homes son máis covardes- dixen eu.

Mentía. Ou mellor dito; inexplicábelmente, non lembraba.

Foi naquela zona rochosa. É o único lugar da costa onde me sinto (sentía) cómodo. Sabía que alí só había tíos que (me) entendían. Ademais, sempre había pouca xente e o acceso era complicado. Sempre fun moi pudoroso.

O tipo apareceu ao lonxe cun can. E sen decatarme, nun par de minutos, tíñaos detrás:

-"Mira, zar, outro maricón. Qué asco! A este o que lle gustaría é que lle metese unha escova polo cú. Dios, había que matalos a todos!

Presentín o perigo. Quero dicir, cagueime de medo. Non sei se con razón pero intuin (quixen intuir) que se trataba dun perturbado. Non puiden ver ninguén máis ao noso arredor. Só fun quen de albiscar unha persoa alá, na outra punta. Estabamos sós. O can (non moi grande) ladraba coma un tolo. O dono seguía pregoando cada vez máis alto, as súas propostas hixienistas. Supoño que aquel rictus era o do odio verdadeiro. Así que fixen o de sempre: fuxir. Vestinme atropeladamente e metín as cousas na mochila. Cando pasei á súa beira para acceder ao camiño de saída, o can quixo botarse a min. El retívoo:

-Quieto zar! Non te acerques a esa basura. Non miras que non é máis ca un monte de merda.

Aí teñen: unhas migallas máis para historia universal da infamia.

Tengo 45 años y estoy en 2º de la Eso

2008-09-01T23:11:00.000+02:00

Recoñezámolo. Ás veces, a dereita ten razón. Isto xa non se pode aturar máis. Os cidadáns temos dereito a vivir tranquilos. Chegados a este punto só hai unha solución: MAN DURA!

Boutades

2008-09-01T22:57:00.000+02:00

André Kertész

"Perante a estupidez da miña época, sinto vagas de odio que me asfixian. A merda sobe á boca como nas hernias estranguladas. Pero eu quero conservala, fixala, endurecela; quero transformala nunha pasta coa que emborrancharei o século XIX, do mesmo xeito que douran as pagodas indias con excremento de vaca".

"Hai no fondo do meu ser un aborrecemento radical, tan íntimo, acre e incesante que non me permite desfrutar de nada e que me enche a alma a rebentar. Aparece con calquera escusa, como a inchada prea dos cans afogados volve a saír á superficie por moito que ataras unha pedra ao pescozo".

"O maior soño da democracia consiste en elevar ao proletariado ata o nivel de estupidez da burguesía".

"As persoas son como a comida. Hai moreas de burgueses que para min son como a carne fervida: moito vapor, nada de zume, insípidos. Énchete axiña e adoita gustarlles ao parvos. Outros on como carne branca, peixe de río, anguilas magras que viven na lama, ostras máis ou menos salgadas, cabezas de terneira e papas azucradas. Eu son como os macarróns con queixo, que se enfían e feden; para gustar deles hai que telos probado moitas veces. Ao final, acostúmaste pero antes tes que ter aguantado que o estómago se che suba moitas veces á boca".

GUSTAVE FLAUBERT.

Fiesta

2008-08-31T21:22:00.000+02:00

Unha parroquia do extrarradio. O día grande das festas patronais. Unha banda interpreta unha versión tirurera dun clásico da clásica. A pesar da vivacidade da peza, o ton resulta lixeiramente subdesenvolvido. Moitos detestamos esa insolencia dos instrumentos de vento. E esa uniformidade pseudomilitar. Estou certo que en Viena ou Friburgo, a xente non é quen de concibir a vida sen un violín e un chaqué. Pero alí suicídanse moito máis ca aquí. Por algo será...

Antes de subir ao palco, os músicos cometen o himno nacional (ai, qué dirían os rumorosos?) durante a Consagración-da-Sagrada-Hostia-na-Misa-Maior-en-honra-do-Santo-Patrón. E cando calan os clarinetes e os tambores, a Coral entoa o "Teño fame de pan santo", mentres os fieis máis devotos camiñan entre empurróns cara ao altar.

No torreiro, hai tanta xente que non se ve a terra. Ducias de parellas monógamas con fillo saúdan diante da tómbola ou esperando turno para as cadenas, a outras tantas parellas monógamas con filla. Centos de cincuentóns prostáticos ateigan os furanchos. Varios adolescentes a la Nike danse couces cando se atopan entre a moitedume. Todos son veciños pero ésta é practicamente a única ocasión do ano na que se ven as caras. Abunda a clase media-baixa rururbana coa súa estética discretamene canalla: algún que outro Lacoste no medio dunha marea de camisetas con asas e asitas. Os Megane, os Focus e os monovolumes colapsan as canicouvas que dan acceso ao recinto de festas ("Por favor, o propietario do vehículo matrícula de Pontevedra 2583 BT pase a retiralo de onde o ten estacionado").

Unha suposta antiga compañeira da EXB a quen non recoñezo moi ben, pregúntame se aínda non casei. De súpeto, Sexo en Nueva York. Culpábel, respondo que non. "Pues ya va siendo hora! que ya vamos teniendo una edad!" (Oh! Fuck you, you bitch! Pues me he follado a tu marido varias veces, que lo sepas!).

Como todos os anos, os cinco días de celebracións son unha sucesión de pasodobles e chunda-chundas adobados con rosquillas, viño do país, inchábeis, convidados de pedra, coches de choque, mariscadas, "si, si, hola, hola, probando, probando", rifas, apertas para eles e bicos para elas e inacabábeis sesións de fogos. A tradición dun povo, xa saben. Algo que non se debería perder. Miren a hora na que llelo digo: París de Noia acabará formando parte do patrimonio inmaterial da humanidade. E vostedes terán perdido o seu prezado tempo con dark sounds e semanas filosóficas para pijos neocheguevaristas.

Catarse

2008-08-23T12:00:00.000+02:00

A (auto) destrucción é a forma máis elevada de conciencia. Alomenos para algúns austríacos. E os espíritos moderados ficamos horrorizados.

A berma

2008-08-23T04:39:00.000+02:00

No medio do Arrastao atopo un diamante. Varios, en realidade.

O paternalismo é a típica doenza das clases máis ou menos acomodadas. Os pobres (mesmo os de solemnidade) poden ser moi cabróns. Aínda así, ás veces, teño a ridícula intuición de que só neles reside a última espereranza. Debe ser o medo. Ése que non sente a maioría. Ou si?

Sexa responsábel

2008-08-22T19:05:00.000+02:00

Nos (ad) miran.

Empanada e paella

2008-08-14T17:28:00.000+02:00

Escoito no telexornal que non sei cantos miles de animais invaden a calzada cada ano provocando idem número de accidentes. Consello dos especialistas: se se ve na tesitura, non vire o volante a non ser que a súa máquina dispoña dun sistema de ultrafreado. Volcaría. De verdade. En serio. Siga recto e tente que as consecuencias do impacto non sexan letais (para vostede, claro; o bicho non é máis ca un bicho).

Eu, que son moi queer, afirmo, en cambio, que son as calzadas as que invaden o medio natural dos animais provocándolles moitas veces, sufrimentos indecíbeis. E teño probas.

xxxxxxxxxxxx

Nun acto heroico para os tempos que corren, un home arrisca a súa vida por defender unha muller que estaba sendo agredida na rúa (en plena rúa). Ben, en realidade, segundo os medios, non é un home, nin un cidadán, nin unha persoa. É un profesor universitario. E o agresor, un individuo.

xxxxxxxxxxxx

Entérome a través de Escolar.net que Le Monde, I mean, El Mundo, iniciou unha campaña de..., esto..., de...,de ..... en fin, unha campaña. Eu teño unha pregunta para o batallador Pedro J. (punto e seguido). Señor, cando vostede cruza a fronteira co país veciño, e antes dun túnel ve este sinal

e debaixo o letreiro "Ligue os médios", dígame, qué é o primeiro que se lle vén a cabeza? Algo como "Liberticido!! Liberticidio!!, el estado portugués me obliga al cruising sólo con hombres de mediana estatura"?

Para min, porén, a sinalética resulta indescifrábel sen a axuda dun pouco de literatura. Vexa senón:

Neste caso eu até agradecería unha pequena explicación aínda que fose en euskara, ai desculpe, euskera, boh, quero dicir, vascuence.

Por se acaso se pasa por aquí, avísolle que eu, como moitos galegos, vivo nun camiño, ou sexa, un chemin, un caminho, un camino, que lle vén sendo unha rúa/calle sen beirarrúas/aceras pero con silveiras e toxos/silveras y tojos .

xxxxxxxxxxxxxxxx

(fotos tiradas daquí, a súa vez tiradas daquí).

Estou confuso. Isto qué se supón que simboliza: á alianza de civilizacións ou ao choque de civilizacións?

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Cossimo, tío, a ti o que che pasa é que es un hi(p)stérico.

Os prisioneiros

2008-07-17T17:19:00.000+02:00

Saio de Cangas pasadas as dúas. Accedo ao corredor do Morrazo. En sentido Vigo, só vexo un coche, detrás de min, a uns 200 metros. Vou escoitando un CD descatalogado que me pasou un compañeiro do choio (sempre que se acepte que os funcionarios choian, claro). Á altura do track nº 3 (David Thomas Broughton, "Ambiguity") e do Club de Golf de Domaio, hai un todoterreo parado coas luces de emerxencia a todo gas. Diante del, unha ringleira inabarcábel. Piso o freo e viro o volante un pouco á dereita para non colisionar. O Audi que me segue adopta a mesma estratexia. As tres máquinas quedan separadas entre si por uns centímetros escasos e o meu Saxo emparedado entre dous xigantes do automóbil. En cuestión dun par de minutos, a fila multiplícase por tres. Durante os próximos 20, non nos movemos. Afortunadamente, hoxe hai só 28º e non os 34 dos últimos días. Aínda así non podo apoiar o brazo na finestrina; queima. A camiseta empeza a pegárseme ao corpo ao igual có boxer. Fumo e contemplo a confusa bahía pero en realidade, o espectáculo está á esquerda. En dirección ás praias, a circulación é densa pero sen grandes atrancos: unha moitedume constituida fundamentalmente, de 20 somethings e 30 somethings sobre 4 rodas. O 90% con lentes de sol aerodinámicos. O 80% sozinhos. O 70% xa bronceados. Óllannos cunha mestura de condescendencia e desinterese. Unha vez máis, constato que estou no lado errado. Sensación de Vivir en versión ghalpón-de-uralita. Véñenme á cabeza Godard, Cortázar e Michael Douglas, claro.

Á media hora ou así, avanzamos uns 20 metros. Pero deseguido, volvemos quedar parados. O tipo de atrás fala permanentemente co móbil (a través de, quero dicir) e o de diante bracea descoordinadamente. Algúns coches comezan a facer inversao de marcha en plena curva e sen deixarse intimidar pola liña continua e polo carril de aceleración. Obviamente, ninguén apaga o motor cuxo ruido se mestura co dos aires acondicionados.

Cando penetro no túnel de Domaio xa non aturo a dor de cabeza. A pesar de que naquela caverna vai algo máis de fresco, a súor asolaga todos os rincóns do meu corpo.

A estas alturas, a procesión xa debeu atinxir Tirán, razoo eu. Na radio agora é Oriental Sunshine quen canta A través da túa (miña) vida. Fumo outra vez e decido facer unha chamada preventiva. Por se acaso chego tarde, vamos.

Finalmente (é un dicir), despois de varios adagios ma non troppo máis, albisco a rotonda. Alguén plantou un enorme guindastre no medio e medio da devandita. Unha ducia de agrománs descamisados (o único momento agradábel en todo este tempo) amoreanse arredor dun camión cuxa cisterna presenta unha fisonomía plastiliniforme.

Un garda civil tenta inutilmente facerlle fronte ao ictus rodoviario. Outros descamisados (desta vez estilo maqueijan) nun descapotábel pretenden cortarme o paso cara á liberdade. Bótolle (o) morro e consigo a pole. Na subida cara ás antigas peaxes, ultrapaso unha cabina de camión lixeiramente esnaquizada. Acelero. Sístole. Diástole. Sístole. Diástole.

O episodio parece ter provocado un efecto cadea; numerosas arterias atopanse tamén á beira do colapso: a ponte, a autoestrada, a circunvalación. Onda o aeroporto, unha muller e dous nenos con cadanseus paraugas xacen apoiados contra un utilitario deshidratado. Máis adiante, na bifurcación para o vial da Universidade, un home deitado no chapapote faille cóxegas a unha carrinha. E xa no propio vial, un adolescente leva a moto de paseo.

Ao pouco de chegar á casa en estado febril, recibo unha febril chamada dunha amiga febril:

-!Casi una hora en un atasco, tío!

-Qué me vas a contar!

-Tú también. No me jodas, ¿a quien coño se le habrá ocurrido la brillante idea?

-Pero non había un accidente?

-Qué accidente ni que hostias! Me dijo el de la gasolinera que estaban recuperando un camión que se había caído el lunes por un terraplén. A las dos de la tarde!! En pleno mes de Julio!! Puto país!!

"Disneylandia existe para ocultar qué é o país "real", toda a América "real", unha Disneylandia (do mesmo xeito que as prisións existen para ocultar que é todo o social, na súa banal omnipresencia, o que é carcerario)". Jean Baudrillard.

I´m not a free man. I´m a machine.

P.D.: Xa sei que non teño palabra. Pero é que, por prescripción médica, non podo tomar máis dun Esertia ao día. A alternativa era matar alguén.

Prou!

2008-06-10T00:42:00.000+02:00

Xa non son quen de aturar nin o meu ego dixital nin tampouco o analóxico. Está claro que isto non funciona. Tanto Cossimo como H. son cada vez máis a manifestación dunha farsa. Supoño que é preciso que me reinvente ou algo así. Estou ata os collóns (unha vez máis) do meu cinismo estéril, covarde e reaccionario. E da miña incoherencia hipócrita. Así que pecho o chiringuito. Obrigado a todos especialmente aos fieis, Opaco e Willy polo vosa paciencia. Non vos coñezo pero sei que sodes dous tipos inmensos. Foi un pracer.
Ata sempre.
E tranquilos, isto non é a nota dun suicida :)

P.D.: Mima! Cánto melodrama:)

Durme meniño

2008-06-02T23:49:00.000+02:00

Rovaniemi. Finlandia. 03/06/2008. 00:17:55 hora local

(clickar na foto)

Matados

2008-05-27T23:48:00.000+02:00

Sadly one Sunday
I waited and waited
With flowers in my arms
All the dream has created
I waited 'til dreams,
Like my heart, were all broken
The flowers were all dead
And the words were unspoken
The grief that I know
Was beyond all consoling
The beat of my heart
Was a bell that was tolling
Saddest of Sundays
Then came a Sunday
When you came to find me
They bore me to church
And I left you behind me
My eyes could not see
What I wanted to love me
The earth and the flowers
Are forever above me
The bell tolled for me
And the wind whispered, "Never!"
But you I have loved
And I'll bless you forever
Last of all Sundays

Soy del mar espuma
soy triste lamento
yo soy basurita
soy basurita
que arrastra el viento

cuando vine al mundo
yo naci llorando
y ay dios desde entonces
sigo llorando
sigo llorando

soy como el ave que va volando
que va volando
por un desierto,
por un desierto
burcando oriente encontre el ocaso
encontre el ocaso
buscando dicha,
buscando dicha encontre el dolor

yo nunca he tenido
quien de me se apiade
soy una plomita
soy basurita
que arrastra el aire

ay cuanto amargura
siento al acordarme
cuando yo era niño
falto hasta el agua
'pa bautizarme

El vino está bien, pero el whisky es más rápido.
Con el licor el suicidio es lento.
Toma una botella, ahoga tus penas
y anega las mañanas.
Malos pensamientos y malas acciones.
Frío, solo, hecho una ruina.
Creíste que escaparías de la parca.
No puedes huir del Maestro Guardián.
Porque sientes que la vida es irreal
y que vives una mentira.
¿De una vergüenza así quién tiene la culpa?
Y te preguntas por qué.
Luego te preguntas desde tu barril:
¿hay vida después del nacimiento?
Lo que viste puede ser el infierno en la tierra.
Ahora vives dentro de una botella.
La parca avanza a toda velocidad.
Está alcanzándote, pero no lo ves.
La parca eres tú y la parca soy yo.
Infringes leyes, llamas a puertas,
pero no hay nadie en casa.
Hiciste tu cama, apoyas la cabeza,
pero te tiendes y te quejas.
¿Dónde esconderse?
El suicidio es la única salida.
¿No sabes de qué se trata en realidad?

Con-texto

2008-05-10T20:03:00.000+02:00

-¿Cree Vd. que con el gobierno de Zapatero los partidos separatistas tienen más o menos poder que antes?
-No sé, no me preocupa el separatismo.
-¿Y cree que en la actualidad, la unidad de España se encuentra en peligro?
-Tampoco me preocupa la unidad de España.
-Según Vd. los castellano-hablantes, ¿están discriminados en algunos territorios españoles?
-Es que tampoco me preocupa demasiado el castellano.
-Sí, ya sé que a Vd. no le preocupa casi nada pero yo no puedo poner eso en la encuesta, ¿entiende? Procure ser más explícito. A ver, vamos con la siguiente: qué elegiría antes, ¿la libertad o la igualdad?

-Lo que le hacía falta a esta ciudad es una sauna cara; que te cobraran 50 ó 60 euros pero que tuviera una piscinita, un jacuzzi, un servicio de masajes. Masajes, me refiero musculares, a ver si me entiendes. Para que viniese la gente de nivel de aquí y de Portugal. Porque en Portugal mira que hay gente con pasta, eh? Pero claro, vienen a un sitio como este y no vuelven. Esto está lleno de indeseables que aún por encima no tienen donde caerse muertos.
-Totalmente de acuerdo. En Amsterdam había algunas, ufff!... Abrían las 24 horas y aquello era una delicia. Lo que no puede ser es que pase lo que pasa aquí: que te ofrezcan un servicio de un país tercermundista. Está claro que si fuera sólo para socios, la cosa iba a mejorar muchísimo.
-Está clarísimo. Pero el problema son también los de arriba. Lo único que saben hacer es llenarnos el país de chusma. Gente sin cultura, sin preparación, que no saben comportarse. La clase media está cada día más agobiada.
-Mira, mi mujer pidió hace no sé cuanto tiempo la ayuda esa de dependencia para cuidar a mi suegra y aún no vio un duro. Es una vergüenza, joder. Mucho hablar de Franco pero por lo menos con él vivíamos tranquilos.

-Ah! Es portugués?
-Aha.
-E de poucas palabras, polo que vexo?
-Sim.
-Non che gusta falar?
-Nao.
-Pero entón como ligas?
-(Encolle os ombros). No gosto de hablar con la ghente. Gosto de observar. Y si hay un flash. Una intuisón, lo hacemosh.
-Pero así nunca vas a ter novio.
-Novio? Ohh vá lá! Já tenho dores de cabeça demais. No preciso de nadie.
-E cando teñas 60 anos?
-Já cá nao estarei. Ademásh con 60 la cosa ja no se levanta.
-Ala, ala! ... E non tes amigos, non falas tampouco cos compañeiros de traballo, coa familia?
-No. Com os compañeros un poco. Com la familia, no. Hace tres años que no voy a Portugal. Eles viven em Porto.
-Cómo?!! 3 anos que non ves a túa familia? Non te falas con eles?
-No.
-Pero porque es gay ou por qué?
-Nao, nao. Eles nem sabem.
-E non te agobias?
-No.

-Tía, no me acordaba qué era el imperialismo. ¿Qué era? ¿lo de los ingleses y eso, no? . Pero qué cabrón, tía, no me digas. Fue a preguntar justo lo más difícil.
-Ya te digo.

La Moraleja

2008-05-10T12:20:00.000+02:00

El punto más delicado de la normativa sobre 'Procedimientos y normas comunes para el retorno de los nacionales de terceros países' es el que faculta el internamiento de inmigrantes por seis meses simplemente por la comisión de la falta administrativa que supone carecer de permisos de trabajo y residencia. La retención podrá hacerse, además, sin apenas control judicial. Los países más conservadores de la UE aseguraron en la reunión de ayer que este período es insuficiente.Los inmigrantes a la espera de repatriación podrán pasar hasta un año y medio privados de libertad si no cooperan con las autoridades, cuando existan problemas para identificar su nacionalidad o su filiación o cuando la Policía considere que su libertad es una amenaza para el orden público. La legislación española, hasta ahora, sólo permite el internamiento preventivo del inmigrante por un plazo máximo de 40 días.

Además, la directiva cuya aprobación se aplazó ayer abre la posibilidad a que, en casos extraordinarios, los inmigrantes puedan ser internados en centros penitenciarios a pesar de no haber cometido delitos penales. Las autoridades de los respectivos países podrán recurrir a las cárceles cuando los centros de internamiento para extranjeros estén saturados, aunque deberán recluir a los inmigrantes en pabellones separados a los de los delincuentes.

Los embajadores de los 27 países comunitarios aplazaron a la semana próxima el debate sobre la norma después de que diez gobiernos, encabezados por Alemania, Francia e Italia, propusieran medidas todavía más restrictivas de las que ya incluye el borrador.

Estatutos da Corte Penal Internacional:

Artigo 7:

Crimes de lesa humanidade:
1. Aos efectos do presente Estatuto, entenderase por "crime de lesa humanidade" calquera dos actos seguintes cando se cometa como parte dun ataque xeralizado ou sistemático contra unha poboación civil e con coñecemento do devandito ataque:
a) Asasinato;
b) Exterminio;
c) Escravitude;
d) Deportación ou traslado forzoso de poboación;
e) Encarceramento ou otra privación grave da liberdade física en violación de normas fundamentais de dereito internacional.

Planeta imaxinario

2008-05-03T11:54:00.000+02:00

A muido, no verán, ou cando hai unha ponte, ao ver na tele esas imaxes de colapso nas estradas, nos aeroportos, nas estacións de buses, lémbrome do meu perruqueiro. Unha vez, recén chegado de Acapulco, laiábase da frieza da auga das nosas rías:
-Pero é que claro, alí o Atlántico é outra cousa, - sentenciou.
Para ben ou para mal, xa non preciso dos servizos do bo do home.

2008-05-01T15:54:00.000+02:00

A marcha sobre Roma

2008-05-01T13:26:00.000+02:00

Foto tirada daquí

Duce! Duce!

Un´altra volta?

Another brick in the wall

2008-05-01T11:35:00.000+02:00

Bil´in

Aínda hai espazo para a esperanza.

Rauxa

2008-04-26T21:59:00.000+02:00

Determinació sobtada, pensada capriciosa. Probablement el mot té el seu origen etimològic en rauja, que en provençal significa ‘ràbia, fúria’. La j podria haver evolucionat cap a la x degut a l'analogia amb raixa o ratxa.

Atención!. O seguinte post contén expresións e comentarios que poden ferir a súa sensibilidade. Consulte ao seu terapeuta antes de proceder.

Estou ata os collóns dos profesionais respetábeis. Os médicos marchan a Portugal porque supostamente, alí son tratados coa dignidade que merecen. Os mestres denuncian que a sociedade non valora o seu labor. Qué dignidade? Qué labor? Fontaneiros con título universitario? Vehículos de transmisión ideolóxica? Pero quen coño vos credes que sodes?

Estou ata os collóns da visión mitificada do obreirismo. Os currelas só queren gañar máis para gastar máis. E desfrutar así do sacrosanto dereito de levar os seus fillos a colexios concertados e cambiar de coche cada 4 anos. Fuck´em all!

Estou ata os collóns do ambiente. Tío, estás muy bueno, gañas moitos cartos, tes unha mirada marlonbrandonesca e levas unha desafogada vida de marica altermundista pero nunca, na túa ridícula vida, serás quen de ver máis alá do teu escroto. Ah! E por certo, os seres humanos "no se follan a la gente"; follan CON la gente. Entendes?

Estou ata os collóns do falocentrismo hipervolumétrico. Porque me jode todos os días da miña vida. Si, teño apenas un cachiñocarne , qué pasa? Que o voso vulto colga? E qué? Acaso vos gustaría ter un nariz de 23 cm?

Estou ata os collóns do masculinismo e da súa pluma. Así, así, sentado sempre coas pernas en ángulo de 45º.

Estou ata os collóns do idaísmo. E da loita contra os radicais libres. Madurade dunha vez!

Estou ata os collóns da cidadanía de ben. Por moito que levedes vidas supostamente exemplares, en realidade, sodes todos culpábeis. As vosas mans están manchadas de sangue.

Estou ata os collóns da veneración do individualismo identitario. A ver se vos entra na cabeza: non somos máis ca putas motas de pó. Así que deixade de darvos tanta importancia, gilipollas.

Estou ata os collóns desta incomunicación embrutecedora. Dicídeme algo, ¡hostia!, que non mordo!

Estou ata os collóns da civilización automóbil: o atasco como estado natural do homínido contemporáneo. Monoxídodecarbonízate ou morre!

Estou ata os collóns da uniformización vestimentaria. Esa camiseta salienta-tríceps, eses vaqueiros "a la piedra", eses Calvin Klein bottombra, e esas Nike de chapapote non din nada de ti. Ben si, din que como tanta outra xente, presentas un cadro agudo de gregarismo alienante.

Estou ata os collóns dos presentadores de telexornais. Qué sentido tería a vosa vida sen o teleprompter?

Estou ata os collóns da xestión xerencial do lecer. Xa o conseguistes: transformar o planeta nun inmenso parque temático.

Estou ata os collóns da (falta de) autoestima, da (in) dependencia, do bi e do monolingüismo, da ansiedade e dos ansiolíticos, do aborrecemento e da felicidade obrigatoria, do (auto) victimismo, da xenética cabrona, da democracia liberal, do peso do pasado, do medo ao futuro...

En definitiva, estou ata os collóns... de estar ata os collóns!

Menos mal que afortunadamente, o fin está cada vez máis preto.

Darriba abaixo

2008-04-17T17:10:00.000+02:00

Partimos de un supuesto revolucionario: que los ciudadanos no nacen siendo ya de izquierdas o de de derechas ni con el carnet de ningún partido en los pañales. Vamos aún más lejos, a riesgo de escandalizar a los timoratos: consideramos a los ciudadanos capaces de pensar por sí mismos y de elegir en consecuencia, de acuerdo con las ofertas de los partidos y su experiencia de la situación histórica que vivimos. Por tanto no creemos que nadie esté obligado a votar siempre lo mismo o a resignarse a las opciones políticas vigentes, cuando ya le han decepcionado anteriormente. Ser considerados de izquierdas o derechas no nos parece el centro del problema, aunque nos apiadamos cordialmente de quien carece de mejores argumentos para descalificar al adversario...Para evitar este falso dilema, nosotros preferimos hablar de progresismo en vez de izquierda o derecha. Ser progresista es luchar contra las tiranías que pisotean la democracia formal, así como contra la miseria y la ignorancia que imposibilitan la democracia material. Y ni los actuales partidos de izquierda ni los de derechas tienen el monopolio del progresismo, aunque ambas tradiciones políticas han contribuido a él. A nosotros nos gustaría ser capaces de aprovechar los elementos positivos de unos y de otros, pero sin tener que cargar con sus prejuicios y resabios reaccionarios, que existen en los dos campos.

Manifesto fundacional de UPyD.

La transversalidad es algo inevitable, por que proviene del hartazgo del maniqueísmo político existente hasta la fecha, que a su vez deriva de una asunción absolutista y dogmática, que solo una de las alternativas políticas, bien la izquierda, o bien la derecha, tiene soluciones para todos los problemas de nuestra sociedad. Esto es una falacia, es el conjunto de ambas, el que ha permitido la sociedad que actualmente disfrutamos o padecemos, ninguna ha ejercido su poder en exclusiva.Necesitamos que cada ciudadano se de cuenta de que en su pensamiento hay planteamientos de izquierdas y de derechas, al igual que un hijo tiene padre y madre, un ciudadano tiene influencias políticas de ambos lados del poder. Esto es precisamente la transversalidad; cuando los ciudadanos reconocen que ninguna de las posiciones polarizadas de la política representa plenamente sus intereses, y que sin embargo una mezcla de ambas le representan mejor.

Ciudadano Ubú.

Los ciudadanos deben tener derecho a utilizar cualquier lengua que sea oficial en el territorio en que residan en sus relaciones con la Administración, y ésta deberá dirigirse a los ciudadanos en la lengua oficial que éstos elijan. Esto debe reflejarse también en toda la información escrita elaborada por la Administración, que deberá estar disponible en ambas lenguas oficiales.

..............
Creemos que sólo los hablantes de las lenguas son sujetos de derecho, y no las lenguas en sí. En este sentido reiteramos nuestro más profundo respeto por todas las lenguas y sus hablantes.

Galicia Bilingüe. Declaración de principios.

In politics, a big tent party or catch-all party is a political party seeking to attract people with diverse viewpoints. The party does not require adherence to some ideology as a criterion for membership.

Arrapañaotodo.

Así que agora os cidadáns eliximos libremente e segundo as circunstancias, o mellor de cada casa. A era do sincretismo: mercadillo e Corte Inglés, Galiza e España, Explorer e Mozilla, liberal-progresismo e liberal-centrismo.

Xa non hai historia, nin economía, nin relacións de poder. En definitiva, xa non hai sociedade. O que queda son consumidores transversais, ou sexa, unha confederación de átomos e burbullas. E unha única ideoloxía.

Parabéns. Rematou o Entroido. Ou acaba de comezar?

Domingo de Resurrección

2008-03-22T13:47:00.000+01:00

O viño entra na boca
e o amor entra nos ollos;
isto é todo o que en verdade coñecemos
antes de avellentar e morrer.
Así, levo o vaso á miña boca
e véxote, e suspiro.

William Butler Yeats.

Sábado Santo

2008-03-22T13:29:00.000+01:00

Gaydar

Venres Santo

2008-03-22T13:21:00.000+01:00

Festa rachada

Xoves Santo

2008-03-22T13:08:00.000+01:00

A virtude da nosa intelixencia está menos en coñecer ca en facer. "Saber non é nada, facer é todo". Pero este facer é fundamentalmente un acto de comunicación. E, por iso, "falar é a mellor proba da capacidade de facer o que sexa". No acto de falar, o home non transmite o seu coñecemento, fai poesía; traduce e convida a outros a facer o mesmo. Comunica como un artesán: ou sexa, unha persoa que manexa as palabras como ferramentas.

Jacques Rancière. "O Mestre Ignorante"

Cinemática sen comentarios V

2008-02-06T12:09:00.000+01:00

Berlín segundo Walther Ruttmann

Cinemática sen comentarios IV

2008-02-06T11:54:00.000+01:00

Rusia segundo Dziga Vertov

Cinemática sen comentarios III

2008-02-06T11:39:00.000+01:00

A nosa casa segundo Ron Fricke

Cinemática sen comentarios II

2008-02-06T11:30:00.000+01:00

Estados Unidos segundo Godfrey Reggio

Cinemática sen comentarios I

2008-02-06T10:26:00.000+01:00

Niza segundo Jean Vigo

Fogos artificiais

2007-12-29T21:47:00.000+01:00

Dous devastados fillos da Guerra Fría:

1.-Semipalatinsk.

Foto tirada daquí

2.-Nevada.

Bravo 20: The bombing of the American West

Sin embargo, a mediados de 1980, Misrach dejó de lado a Blake y a Castaneda, y empezó a producir exposiciones con contenido político acerca del impacto de la Guerra Fría sobre el Oeste americano. Con el foco puesto sobre Nevada, donde el ejército controla 4 millones de acres de tierra y el 70% del espacio aéreo, estaba fascinado con las extrañas historias contadas por los furiosos rancheros:
«Incursiones nocturnas de helicópteros navales, vacas quemadas con láser, bombardeos a pueblos históricos y vuelos supersónicos insoportables». Con la ayuda de dos improbables activistas anti-Pentágono, un médico de pueblo llamado Doc Bargen y un piloto polvoriento llamado Dick Colmes, Misrach pasó dieciocho meses fotografiando una gran cantidad de terreno público en Nevada central que fue bombardeado, de forma ilegal y continua, a lo largo de casi cuarenta años. Para la marina, éste paisaje caracterizado por una destrucción casi incomprensible, sembrado con balas vivas y ojivas que no explotaron, es simplemente «Bravo 20». Por otro lado, para Misrach es «el epicentro… el corazón del Apocalipsis»:
Fue el ambiente más arrasado que haya visto… vagué durante horas entre los cráteres. Había miles. Algunos eran pequeños, hoyos poco profundos, del tamaño de una bañera, otros eran excavaciones enormes, del tamaño de un estacionamiento para dos coches. Algunos estaban completamente secos, con paredes salpicadas por «tierra traumatizada», otros eran piletas escalofriantes de agua color sangre o verde esmeralda. Algunos se cristalizaron en extrañas formaciones de sal. Algunos fueron decorados con restos de jeeps, tanques y camiones.

..........

A principios de los ochenta, Gallagher se mudó de Nueva York a St. George para trabajar a tiempo completo sobre su historia oral acerca de las víctimas del programa estadounidense de pruebas nucleares. Empezando por su primera detonación nuclear en 1951, esta pequeña ciudad mormona, situada al este de la Zona de Pruebas, ha sido cubierta sucesivas veces por lluvia radioactiva debido a una gran cantidad de explosiones subterráneas «ventiladas» accidentalmente. Cada nube letal era el equivalente a mil millones de radiografías y contenía más radiación que la que fue emitida en Chernóbil en 1988. Además, la Comisión de Energía Atómica (CEA) de los años cincuenta planeó esparcir deliberadamente polvillo radioactivo sobre la región de St. George para no afectar a Las Vegas y a Los Ángeles. En la fría jerga del memorándum del CEA descubierto por Gallagher, las comunidades afectadas eran «un segmento de la población de poca utilidad».
Como resultado directo, la población afectada (expuesta al polvillo radioactivo de quizás cincuenta Hiroshimas) esta siendo devorada por cánceres acumulativos, desórdenes neurológicos y defectos genéticos. Por ejemplo, Gallagher habla de su silencioso pavor al entrar en un supermercado local y «ver niños de cuatro y cinco años con pelucas, pálidos y obviamente en tratamiento de quimioterapia». Pero tal horror se ha convertido en rutina en una región donde el cáncer está tan concentrado, que cualquier residente puede mencionar una buena cantidad de amigos y familiares con tumores u otras enfermedades. Las ochenta y pico voces —tanto «soldados atómicos» y ex trabajadores de la Zona de Pruebas en Nevada, como poblaciones afectadas— que forman parte del American Ground Zero, están cansadas de tanto dolor y tanta muerte.
Los estadounidenses comunes que vivieron y viven aún ésta pesadilla, transmiten una gran dignidad a través de las fotografías de Gallagher. Pero ella no puede suprimir su frustración con la misma pasividad de muchos de los mormones afectados por el aire contaminado. Su sumisión completa al gobierno de la Guerra Fría de Washington y a la autoritaria jerarquía eclesiástica de Salt Lake City inhabilitó la protesta a lo largo de las décadas de contaminación.
Para los cínicos atomócratas del CEA, ellos no eran nada más que unos tontos crédulos del campo, que absorbían las idiotas películas de propaganda que vendían «el átomo es tu amigo». Tal y como un sujeto evocó su infancia en Utah: «Recuerdo que una vez en la escuela pasaron una película que se llamaba, A de átomo, B de bomba. Creo que la mayoría de quienes crecimos en esa época… [ahora hemos] agregado C de cáncer, M de muerte»

................

Finalmente, al sur del valle, frente a un templo mormón grande y solitario, un cartel advierte a los espías de que se larguen del Dugway Proving Ground: desde 1942, es el lugar para las pruebas primarias de la industria estadounidense de armas químicas, biológicas e incendiarias. El napalm fue inventado aquí y fue probado sobre unas réplicas de casas de trabajadores alemanes y japoneses que ocupaban una manzana de largo (partes de esta espeluznante «ciudad de condena» todavía permanecen en pié). También aquí, fue probada la bomba supersecreta anglo-americana de ántrax (proyecto N) que Churchill, exasperado por los ataques V-2 sobre Londres en 1945, quería usar con el fin de matar a 12 millones de alemanes. El Proyecto W-47 —que incineró a Hiroshima y Nagasaki— tenía su base cerca de allí, justo al otro lado del Monte Granite.

...................

Para su horror, descubrieron 201 casos de cáncer, 181 casos de dificultades respiratorias graves (que no incluyen bronquitis, alergias o neumonías) y 12 casos de esclerosis múltiple. Aunque los voluntarios de la CMSDO creen que la mayoría de los residentes mormones han informado sólo de una parte de sus problemas reproductivos actuales, registraron 29 defectos serios de nacimiento y 38 casos actuales de daños reproductivos graves. Dicho en otras palabras, en dos tercios de los hogares consultados había un miembro de la familia con cáncer o alguna invalidez mayor: muchas veces el promedio del estado y de la nación. Como dijo Janet Cook a un periodista, «Grantsville no tiene nada que envidiarle a Utah del sur» Más notable aún», observa Ward, «parecía que el cáncer estaba concentrado en los antiguos residentes». Una fuente de exposición histórica que ahora Ward y otros piensan que fue subestimada, fueron las pruebas de Dugway. «Por ejemplo, una mujer encuestada informó de que ella dio a luz gemelos seriamente deformados, varios meses después de la matanza de las ovejas en el Valle Skull en 1968. Su médico le dijo que nunca había visto tantos defectos de nacimiento como en ese año».

Ciudades muertas. Ecología, catástrofe y revuelta de Mike Davis.

Como vivimos na parte libre do mundo, dispoñemos de bastantes testemuños videográficos das insoportábeis consecuencias da paranoia totalitaria soviética. Grazas a eles e ao que nos conta xente como Mike Davis, podemos tentar adiviñar o sufrimento indicíbel das xentes de Utah e Nevada.

Individuos multitudinarios

2007-12-09T20:20:00.000+01:00

É completamente falso reducir o suxeito ao que é, nel, singular : "o nome de individuo é abusivamente dado a unha realidade moito máis complexa, a do suxeito completo, que comporta nel, ademais da realidade individuada, un aspecto inindividuado, pre-individual, natural. "

Máis precisamente : no tecido do suxeito atópanse, como partes integrantes, a tonalidade anónima do que é percibido (a sensación en tanto que sensación da especie), o carácter inmediatamente inter-psíquico ou « público » da língua materna, a participación no General intellect impersoal. A coexistencia do pre-individual e do individuado no seo do suxeito está mediado polos afectos ; emocións e paixóns sinalan a integración provisional dos dous aspectos, pero tamén o seu eventual desapego : non faltan crises, nin recesións nin catástrofes. Hai medo, pánico ou angustia cando non se sabe compor os aspectos pre-individuais da súa propia experiencia cos aspectos individuados : "Na angustia, o suxeito séntese existir como problema traído por el mesmo, e sinte a súa división en natureza pre-individual e en ser individuado. O ser individuado é aquí e agora, e este aquí e este agora impiden a unha infinidade de outros aquí e agora saír á luz ; o suxeito toma consciencia del mesmo como natureza, como indeterminado (apeirón) que nunca poderá actualizarse hic et nunc, que non poderá xamáis vivir".

A individuación acompáñase da especificación progresiva, así como pola especificación excéntrica de regras e de paradigmas xerais : non é o burato da rede, senón o punto no que as mallas están máis apretadas.

Se, ao contrario, admitimos que o individuo provén do seu oposto, é dicir, do universal indiferenciado, o problema do colectivo toma outro aspecto. Para Simondon, contrariamente ao que afirma un sentido común disforme, a vida de grupo é o momento dunha ulterior e máis complexa individuación. Lonxe de ser regresiva, a singularidade púlese e atinxe o seu apoxeo no actuar conxuntamente, na pluralidade de voces ; nunha palabra, na esfera pública. O colectivo non prexudica, non atenúa a individuación, senón que a persegue, aumentando desmesuradamente a súa potencia.

Burial

2007-12-08T20:42:00.000+01:00

Deliciosamente difícil.

Pais, fillos e demais familia

2007-11-26T00:30:00.000+01:00

Mark Fisher no seu mellor.

Os atolóns

2007-11-10T18:10:00.000+01:00

Primeirísima hora da mañá. O resignado lector do diario local, pasea os seus ollos polos titulares elefantiásicos: "Estudiante detenido por la Guardia Civil por grabar con el móvil una pelea entre compañeros. Se le acusa de un delito contra la integridad moral de los menores". Máis adiante, unha foto do cadáver dun neno iraquí esnaquizado por unha bomba, ilustra unha das páxinas de Internacional.

Sobremesa. No "Tomate" afirman que Javier Bardem tería afirmado que os directores, e mailos xornalistas, e mailos consumidores da prensa del cuore deberían estar todos na cadea.

Media tarde. Prototípico camiño rururbano da aldea máis grande do pais. Despois dun case inofensivo ósculo entre dous coches, os respectivos conductores inician o previsíbel intercambio de testosterona. Nun determinado momento, un deles espeta:

-Pero, ¿qué coño estás diciendo subnormal?

-¿Subnormal yo? ¿Y tú qué, gilipollas del carallo?, ¿sabes que puedes estar 5 años a la sombra por llamarme subnormal?

Noite pecha. Nun blog de referencia, o mesmo lector madrugador e informado, espectador de sesta diaria e testemuña de accidentes vespertinos, atópase cun convite a sumarse a unha querela criminal por un delicto de odio contra un megaprolífico "istoriador" panhispánico empregado do máis beatífico dos conglomerados empresariais. Buff...

Xa na cama. O noso protagonista pregúntase pola razón que leva a todo o mundo a desexar ver na trena a todo o mundo. E sobre todo, por qué ninguén, motu propio, se ve a si mesmo como carne de caldeiro. Repasa mentalmente o seu curriculum filocriminal. Asáltao unha especie de angustia. Intenta relaxarse; el, no fondo, sábese un tipo inocente. Conclúe que o mundo está desquiciado, si, pero que, pese a todo, paga a pena. Porque -reflexiona o noso protagonista mentres osixena o cerebro antes de apagar a luz- alomenos somos libres para odiarnos nos tribunais.

Desexémoslle, pois, soños felices.

Libro de estilo

2007-11-09T18:04:00.000+01:00

"PISTOLEROS PARTIDARIOS de Chávez atacan a ESTUDIANTES OPOSITORES en la Universidad Central de Venezuela "(maiúsculas e negriñas miñas).

Que me desculpen os sensatos lectores do "periódico global en español", pero en canto a PROPAGANDA eu prefiro algo menos subtil, máis fóra do armario.

(Ver sobre todo, minuto 6, aproximadamente).

De regreso
Bien, no son demasiados días los que llevo apartado del teclado pero 35 días son unos cuantos días. La cosa es que me fui, de nuevo, creo que por ochentisietenaba ocasión, por aquellas tierras donde se dice que hay una revolución bolivariana, y lo cierto es que revolución, lo que se dice revolución, no la hay, aunque en contraste con la contrarrevolución financiero-liberal que se lleva a cabo en el resto del mundo de forma simultánea, pueda llegar a parecerlo. De hecho, se diría que es todo lo contrario, hay capitalismo a saco paco, así que uno no termina de entender en donde queda ese castro-comunismo populista de las columnas histéricas de tantos opinólogos imbéciles ilustrados. Según se entra en cualquiera de las ciudades venezolanas pueden verse carteles luminosos de cola-loca y pemsi-light, demostraciones colectivas de consumismo desenfrenado, centros comerciales forrados de sucursales de inditex, trabajo precario a punta pala, automovilidad generalizada (a unos niveles semejantes a los de EEUU, con una imposibilidad casi completa de pasear a pie sin otra finalidad que el consumo) y una simbiosis entre capitales privados y públicos que quisiera para sí un matrimonio bien avenido. El único elemento distintivo que no puede verse por aquí por Europa es esa clase que un subnormal como el hijo de Vargas Llosa o cualquier economista infrahumano de Libertad Digital llamaría microempresariado: esto es, un señor en motocicleta rodeado de bolsas de pan hasta el metro ochenta de altura, una señora sin dientes que vende papelón con limón, una mocita embarazada con termos de café, un microempresario con una mesita plegable y dos teléfonos móviles en alquiler, etcétera etcétera… Lo que se dice gente pobre sobreviviendo de cualquier manera.Lo que también se ve es un Estado haciendo esas cosas que aquí, hace veinte años –justo antes de que la rentabilidad se erigiese como valor cualitativo único-, eran las actividades propias de un Estado progresado: exigir que las empresas paguen sus impuestos, asegurar las jubilaciones dignas de sus funcionarios, dotar de sanidad pública y próxima… El caso es que ahora que los Estados viven de réditos de cuando la socialdemocracia se aplicó de forma efectiva y se desensambla lentamente cualquier logro colectivo, todas esas medidas parecen alucinantes y una cosa así como soviético-cubana, así sean una reducción posibilista de lo que una verdadera revolución podría conllevar.La justificación teórica de este extraño machihembrado entre turbocapitalismo y socialismo tropical, según he escuchado a su presidente, se apoya en los siguientes pilares: la soberanía nacional, la integración latinoamericana, el desarrollo endógeno y el poder popular. Hmmm. Cada vez tengo más dudas sobre la compatibilidad de este último concepto –el único que podría secundar- con todos los anteriores. Es decir, ¿como compatibilizar la soberanía estatal con una profundización del poder popular? Por lo que he observado, de ninguna forma. O de una forma torticera y manipuladora: se insertan representantes de partidos políticos en consejos comunales y se trasladan a estos consejos las directrices del Partido. Del mismo modo en que los leninistas han intentado toda su vida secuestrar asambleas para legitimar sus decisiones con la voluntad de unos cuantos. También cabe preguntarse como se puede compatibilizar la creación de un meta-estado latinoamericano similar a la UE con la pretensión de radicalizar la democracia y el poder popular. Si ya existe una brecha insalvable entre el Estado y los que, abajo, pretenden hacerse con el control de sus vidas ¿no se amplia esta distancia con cada jerarquía de poder superior que se coloque? La única parte que me parece deseable es la del “desarrollo endógeno”, y qué quieren que les diga, cuesta imaginar un país que dependa en mayor grado de las importaciones. No fabrican sus automóviles. Importan carne, leche, trigo y cebada. Es decir, deben procurarse del extranjero vehículos, proteínas, pan y alimento para los niños.Claro que siempre se puede exigir paciencia, y dar más tiempo para que, como dicen arriba, se “consolide el proceso”. Desde luego, seguir con este régimen, que por lo menos procura comida a bajo precio y atención sanitaria, parece bastante más apetecible que volver a ese estado elitista, liberal y policiaco que existía antes… pero en todo caso, lo que sucede por allí dista un mundo de las versiones edulcoradas y sentimentales que se relatan en las páginas webs afines a Izquierda Unida y el PC, así como tiene poco que ver con las versiones histriónicas que la prensa escrita hace de ese capitalismo reformista, algo más comedido que el de los países que le rodean.Finalmente, déjenme apuntar la formidable inquina que crece dentro de mí contra una de las peores formas de turismo occidental: el turismo revolucionario. Cuesta mucho morderse la lengua ante unos chavales que regresan de su primer viaje latinoamericano con camisetas del Partido Socialista Unificado de Venezuela y un discurso repleto de jerga bolivariana. Por suerte, me criaron educado y respetuoso, y sé cuando abrir y cerrar compuertas. Una vez más, preferí seguir leyendo antes que poner a hervir mis arterias.

Eu e algunhas circunstancias

2007-11-03T19:59:00.000+01:00

A petición d´Opaco:

Il barone rampante
O monte Alba
Chunari chunari (sobre todo arredor do minuto 1:45)
A nosa cinza
As escadas do Barredo
Durkheim
O rugby
La sociedad rosa

Método científico

2007-11-02T20:02:00.000+01:00

Übermensch

Determinismo dermatolóxico

O 8 mandamentos

2007-10-24T20:07:00.000+02:00

Use o tempo dun completo estraño de tal xeito que el ou ela non sinta que teña perdido o tempo.
Dealle ao lector alomenos un personaxe ao que el ou ela apoien incondicionalmente.
Todo personaxe debería querer algo, aínda que só sexa un vaso de auga.
Toda frase debe conseguir unha destas dúas cousas: amosar trazos dalgún personaxe ou avanzar na acción.
Comece tan preto do fin como lle sexa posíbel.
Sexa sádico. Non importa o dulces e inocentes que sexan os seus personaxes. Faga que lle ocorran cousas horríbeis; para que o lector saiba de que están feitos.
Escriba para agradar só a unha única persoa. Se abre unha xanela e fai o amor co mundo, por dicilo dalgún xeito, a súa historia collerá unha pneumonia.
Dealle aos lectores tanta información como sexa posíbel tan axiña como sexa posíbel. Ao inferno co suspense. Os lectores deberían ter unha información tan completa do qué, ónde e por qué está a pasar, que poidan poñer fin a historia eles mesmos de tal xeito que as cascudas devoren as derradeiras páxinas.

Os 8 mandamentos resúmense nun: viole todas as regras agás a primeira.

Os consellos de Kurt Vonnegut para bloggers "cuentistas" en apuros.

Que se muera el puto mundo!

2007-10-24T19:11:00.000+02:00

"A vida no arrañaceos comezaba a parecerse ao mundo exterior: a mesma crueldade implacábel enmascarada por unha serie de convencións corteses".
J.G.Ballard

"Desexar a inmortalidade para o individuo é realmente o mesmo que desexar perpetrar un erro para sempre; porque, no fondo, cada individualidade só é un erro especial, un paso en falso".
"Hai só un erro conxénito e é a noción de que existimos para sermos felices".
"Os homes vulgares inventaron a vida en sociedade porque resúltalles máis fácil soportar aos demais ca soportárense a si mesmos".
"Hai que pensar como a minoría e falar como a maioría".
Arthur Schopenhauer

"O mundo podería moi ben existir sen literatura e mesmo moito mellor, sen o home".
"Trata de amar ao próximo. Xa me dirás o resultado".
"O inferno son os outros".
Jean Paul Sartre

"A angustia é a disposición fundamental que nos coloca perante a nada".
Martin Heidegger

"O mundo é un monstro asqueroso".
Friedrich Nietzstche

"Odio os meus conxéneres".
William S. Gilbert

"Que qué teño en común cos xudeus? Se nin siquera teño nada en común comigo mesmo"
Franz Kafka

"Xamais me teño dirixido nunca á humanidade. Este costume de falar á humanidade é a forma máis sublime e, polo tanto, máis deprezábel de democracia".
José Ortega y Gasset

"A humanidade é un virus con zapatos".
Bill Hicks

Archives of Pain

I wonder who you think you are. You damn well think you're God or something. God give life, God taketh it away, not you. I think you are the Devil itself. If hospitals cure Then prisons must bring their pain Don't be ashamed to slaughter The centre of humanity is cruelty There is never redemption Any fool can regret yesterday Nail it to the House of Lords You will be buried in the same box as a killer, as a killer, as a killer A drained white body hangs from the gallows Is more righteous than Hindley's crotchet lectures Pain not penance, forget martyrs, remember victims The weak die young and right now we crouch to make them strong Kill Yeltsin, who's saying? Zhirinovsky, Le Pen, Hindley and Brady, Ireland, Allit, Sutcliffe, Dahmer, Nielson, Yoshinori Ueda, Blanche and Pickles, Amin, Milosovic Give them respect they deserve Give them the respect they deserve Give them the respect they deserve Give them the respect they deserve Execution needed A bloody vessel for your peace If man makes death then death makes man Tear the torso with horses and chains killers view themselves like they view the world, they pick at the holes Not punish less, rise the pain Sterilise rapists, all I preach is extinction Kill Yeltsin, who's saying? Zhirinovsky, Le Pen, Hindley and Brady, Ireland, Allit, Sutcliffe, Dahmer, Nielson, Yoshinori Ueda, Blanche and Pickles, Amin, Milosovic Give them respect they deserve Give them the respect they deserve Give them the respect they deserve Give them the respect they d.e.s.e.r.v.e

A resistencia á verdade

2007-10-18T22:22:00.000+02:00

Toda a gente sabe

2007-10-12T21:56:00.000+02:00

Que de cando en vez, intuimos a verdade da beleza.

"Hai outras versións de nós mesmos que poden xurdir e ser máis interesantes. Así foi como Roshi se fixo parte da miña vida e se converteu nun grande amigo, no sentido real da amizade, alguén que se preocupa por ti, ou que non se preocupa, non estou moi seguro de cal das dúas. Que no fondo non lle importa quen sexas. E así foi cómo a persoa que eu era comezou a esvaecerse e canto menos era quen eu era, mellor me sentía."

Desgarros

2007-10-10T19:42:00.000+02:00

L'avi Siset em parlava
de bon matí al portal,
mentre el sol esperàvem
i els carros vèiem passar.

Siset, que no veus l'estaca
a on estem tots lligats?
Si no podem desfer-nos-en
mai no podrem caminar!

Si estirem tots ella caurà
i molt de temps no pot durar,
segur que tomba, tomba, tomba,
ben corcada deu ser ja.

Si jo l'estiro fort per aquí
i tu l'estires fort per allà,
segur que tomba, tomba, tomba
i ens podrem alliberar.

Però Siset, fa molt temps ja
les mans se'm van escorxant
i quan la força se me'n va
ella es més forta i més gran.

Ben cert sé que està podrida
i és que, Siset, pesa tant
que a cops la força m'oblida,
torna'm a dir el teu cant

Si estirem tots ella caurà
i molt de temps no pot durar,
segur que tomba, tomba, tomba,
ben corcada deu ser ja.

Si jo l'estiro fort per aquí
i tu l'estires fort per allà,
segur que tomba, tomba, tomba
i ens podrem alliberar.

L'avi Siset ja no diu res,
mal vent que se'l va emportar,
ell qui sap cap a quin indret
i jo a sota el portal.

I, mentre passen els nous vailets,
estiro el coll per cantar
el darrer cant d'en Siset,
el darrer que em va ensenyar.

Si estirem tots ella caurà
i molt de temps no pot durar,
segur que tomba, tomba, tomba,
ben corcada deu ser ja.

Si jo l'estiro fort per aquí
i tu l'estires fort per allà,
segur que tomba, tomba, tomba
i ens podrem alliberar.

When the routine bites hard
And ambitions are low
And the resentment rides high
But emotions wont grow
And were changing our ways,
Taking different roads
Then love, love will tear us apart again

Why is the bedroom so cold
Turned away on your side?
Is my timing that flawed,
Our respect run so dry?
Yet theres still this appeal
That weve kept through our lives
Love, love will tear us apart again

Do you cry out in your sleep
All my failings expose?
Get a taste in my mouth
As desperation takes hold
Is it something so good
Just cant function no more?
When love, love will tear us apart again

A verdade está ai fóra

2007-10-08T21:53:00.000+02:00

Queer Loose Change. A conspiración silenciosa.
Se non quere acabar na cama do seu mellor amigo, por favor, non rife coa súa muller.
Porque los chicos...

Xeolingüística

2007-10-02T23:38:00.000+02:00

Marcho para a cama sabendo que os futbolistas cando se erguen do chan despois dunha falta, recuperan a verticalidade. Supoño que cando caen sucumben á horizontalidade. E cando driblan, saen pola tanxente. E cando marcan gol, perforan o conxunto baleiro. E cando fallan un penalti, perden a perspectiva. Coma os homes do micrófono.

Apagha o candil

2007-09-30T13:43:00.000+02:00

Alguén me fai saber que o meu "chasis" lle provoca un certo grao de repulsión visual (tenés que cuidaros más eh!). O que me leva a constatar que:

O darwinismo paira no Ambiente.
Os descoñecidos non regalan flores.
Os outros son o inferno e mailo paraíso.
Aí é onde máis doe.
O victimismo é moitas veces, a máis pracenteira das delectacións.
Triunfa a covardía maricomplejines.
Termos que SER todo o tempo é terriblemente esgotador. Deberiamos poder morrer durante un par de meses ao ano.

Noticias de Fasciopa

2007-09-29T18:45:00.000+02:00

Civilizacion ou barbarie.

Bancos de pedra

2007-09-23T14:00:00.000+02:00

(Visto en Escolar.net)

O socialismo é para os ricos e o capitalismo para os pobres.

2007-09-23T12:43:00.000+02:00

Para todos.

O quen e o qué

2007-09-09T18:04:00.000+02:00

"Unha das características da deconstrucción é non naturalizar o que non é natural, non asumir que o que está condicionado pola historia ou polas institucións ou pola sociedade é natural."

"O Un convértese en gardián fronte ao Outro. Protéxese a si mesmo do Outro. Pero no movemento desta violencia ciumenta, constitúese tamén en si mesmo a súa propia Outredade, a súa propia diferencia."

"Noam Chomsky considera que Derrida usa unha "retórica pretenciosa" para obscurecer a simplicidade das súas ideas. Clasifica a Derrida dentro dun grupo máis amplo de intelectuais parisinos aos que ten criticado por, dende o seu punto de vista, actúa como unha estructura de poder elitista pensada para os ben educados e que actúa a través do obscurantismo e dunha escrita difícil."

A importancia de chamarse...

2007-09-08T19:04:00.000+02:00

90=0

Apocalipse

2007-08-04T20:16:00.000+02:00

Godspeed You Black Emperor!

A Silver Mt.Zion

Do Make Say Think

Canadian connection.

Un é de onde nace

2007-07-23T20:48:00.000+02:00

Evidentemente, tratam-me como se fosse um deles, mas com as finanças espanholas ando numa guerra há, pelo menos, quatro anos porque querem que pague lá os impostos e consideram que lhes devo uma grande quantidade de dinheiro.

Vive num país que pouco a pouco toma conta da economia portuguesa. Não o incomoda?
Acho que é uma situação natural.

Quanto à queixa que tantas vezes ouço sobre a economia espanhola estar a ocupar Portugal, não me lembro de alguma vez termos reclamado de outras economias como as dos Estados Unidos ou da Inglaterra, que também ocuparam o país. Ninguém se queixou, mas como desta vez é o castelhano que vencemos em Aljubarrota que vem por aí com empresas em vez de armas...

Mark&Spencer versus Zara.

Un suposto anti-nacionalista con delirios pan-identitarios que acredita nas bondades do comunismo de mercado. Digan o que digan, Saramago é un home moi do seu tempo.

Dialéctica

2007-07-23T18:57:00.000+02:00

HALF NELSON de Ryan Fleck. Música de Placebo.

Aquí a xente non empotra os seus coches uns contra os outros para ter unha sensación de conexión; simplemente se agarra ao que ou a quen está máis próximo para así evitar caer irremediablemente no abismo. Pode ser a película de mestres menos entusiasta e motivadora da historia do cinema e tamén a máis profunda.

(Scott Foundas en LA Weekly)

Cada elección, dende o reloxo-calculadora, ata ás súas camisas ou o irónico e evidente uso de calzóns brancos e axustados, está deseñada para engadir estética alternativa a un filme que non é nada máis ca estética alternativa...Ten a clase de ideais para os que a palabra pseudo foi inventada.

(comentario do lector Daniel J. en Metacritic).

GERRY de Gus Van Sant. Música de Arvo Part.

"Porque lo que propone Gerry es otra cosa. No se trata de la épica de la historia, la complejidad dramática de los personajes, o la acción trepidante y espectacular. Solo hay que tener ojos en la cara para ver que está contada de un modo muy distinto. Que lo importante a veces es solo la textura, el movimiento, la sensación de no saber que diablos hay ahí al fondo moviéndose. Llámale a esto pura fascinación por las imagenes, quizá no tan distinta de la que sienten los personajes de American Beauty al ver volar una bolsa de plástico (ahí precisamente lo explican con una voz en off, pero a veces no hace falta ni eso). Quizá sean sensaciones demasiado difusas para tí, pero no niegues que incluso este tipo de cosas, a veces (muy contadas veces por desgracia) consiguen emocionar."

(comentario do lector popo2023 en blogdecine).

todo aquel que encuentre algún valor estético en GERRY es simplemente un calzonazos que se quiere instalar en la "crem de la crem" (escrito mal a propósito)de lo "cinéfilo" para autodefinirse de algún modo…..

(comentario do lector negueneche en blogdecine)

A tranquilidade escura

2007-06-19T20:27:00.000+02:00

HILDUR GUANADÓTTIR

"...a suspensión de todas as urxencias nun son viscosamente táctil que proporciona a ilusión de ser transportado á beira da éxtase..."

Análise post-electoral

2007-05-28T21:03:00.000+02:00

VOTA A NINGUÉN. NINGUÉN REPRESENTA O POBO

UN VOTO A NINGUÉN É UN VOTO A TODO O MUNDO

O VOTO NON É UNHA EXPRESIÓN DE PODER SENÓN DE IMPOTENCIA

CADA SER HUMANO É UN ESTADO SOBERANO

Metástase

2007-05-12T11:02:00.000+02:00

O Burgo Sitiado, Redes Rotas, O Home de Lama e outras historias arrepiantes.

"Los investigadores sociales han adoptado la frase de Kuhn ("cambio de paradigma") para remarcar un cambio en la forma en que una determinada sociedad organiza e interpreta la realidad. Un "paradigma dominante" se refiere a los valores o sistemas de pensamiento en una sociedad estable, en un momento determinado. Los paradigmas dominantes son compartidos por el trasfondo cultural de la comunidad y por el contexto histórico del momento. Las siguientes son condiciones que facilitan el que un sistema de pensamiento pueda convertirse en un paradigma dominante:
Organizaciones profesionales que legitiman el paradigma.
Líderes sociales que lo introducen y promueven.
Periodismo que escribe acerca del sistema de pensamiento, legitimándolo al mismo tiempo que difunden el paradigma.
Agencias gubernamentales que lo oficializan.
Educadores que lo propagan al enseñar a sus alumnos.
Conferencistas ávidos de discutir las ideales centrales del paradigma.
Cobertura mediática.
Grupos de derechos que acuerden con las creencias centrales del paradigma.
Fuentes financieras que permitan investigar sobre el tema."

(Wikipedia)

"O crecemento dun gran negocio é simplemente a supervivencia do máis apto... A rosa American Beauty só pode atinxir o máximo da súa fermosura e o perfume que nos engaiolan, se sacrificarmos outros capullos que medran ao seu arredor. Isto non é unha tendencia malsana do mundo dos negocios. É meramente, o resultado dunha combinación dunha lei da natureza cunha lei de Deus".

John D. Rockefeller.

Zizek, mentiras e cintas de video

2007-05-02T19:54:00.000+02:00

As fórmulas retóricas de Zizek son sempre do estilo de: “pode parecer x; pero, non é o contrario a x xustamente o caso?” Zizek nunca é quen de imaxinar a posibilidade dunha vía de pensamento que sería oblicua á opinión maioritaria antes ca ser meramente o lado contrario do espello; e esa é a razón pola que eu o atopo ultimamente tan limitado e reduccionista.

(...)

Hai unha verdadeira agudeza analítica detrás da identificación que Zizek denomina "a permisividade hedonista da ideoloxía imperante": isto ten que ver co xeito en que, para o capitalismo neoliberal de hoxendía, é moito máis efectivo transformar algo nunha mercancía ca prohibilo, censuralo ou reprimilo. Todo pode ser mercantilizado e polo simple feito de que sexa empaquetado e ofrecido á venda, perde toda a súa eficacia radical, todo o seu potencial para o cambio real. A diferencia entre o futuro e o pasado, ou o que Whitehead denominaba “Progresión Creativa”, é neutralizada ao ser subsumida dentro das estructuras do mercado, da "elección individual" en condicións de escaseza xeneralizada, etc etc ad nauseam.
Porén, o nostrum neoliberal segundo o cal o mercado é o mecanismo regulador de todo, constitúe un ideal utópico (ou máis propiamente, distópico) que non funciona na práctica e é por iso polo que -tal como Wendy Brown en particular, subliña- o neoliberalismo ten que ser complementado polo neoconservadurismo, co seu moralismo dañinamente represivo. O neoliberalismo sen o conservadurismo ameaza con estourar en violencia e caos ou, dalgún xeito, descarrilar. Mentres que o neoconservadurismo en si mesmo- como, por exemplo, as estructuras patriarcais e homófobas da Dereita Cristiá en América- conduciría a estagnación ou o colapso da productividade capitalista; esa é a razón pola que o neoconservadurismo é sempre presentado como un complemento ao neoliberalismo, o seu bíblico moralismo azucarado cun estrafalario sentido do individual ou máis habitualmente, da familia, como unha especie de empresa en si mesma que debe ser tratada cunha combinación de disciplina de mercado e con métodos de autocuración e regulación New Age.

..............................................

As políticas da identidade procuran o respecto e o recoñecemento por parte da clase dirixente; as políticas da des-identidade procuran a disolución do propio esquema de clasificación.

(...)

Os depresivos, os que se atopan completamente desconectados do mundo, están nunha mellor posición para experimentar a destitución subxectiva ca alguén que pensa que hai algún espazo dentro da actual orde que debe ser preservado e defendido. Ben sexa nun hospital psiquiátrico ou no seu propio ambiente doméstico, convertidos en zombis esquecidos consumidores de drogas baixo prescripción médica; os millóns de individuos que sofren danos mentais masivos baixo o capitalismo- os robots fordistas retirados por incapacidade así como a reserva de desempregados que nunca traballaron- convertíranse con certeza nas próxima clase revolucionaria. Realmente, non teñen nada que perder...

Nacional-capitalismo

2007-04-30T20:38:00.000+02:00

A publicidade é a continuación da guerra por outros medios.

Kino

2007-04-28T22:16:00.000+02:00

"Home cunha cámara" (1.929)

[Vertov] disolve esta oposición para demostrar como o novo cinema transforma o ollo fisiolóxico e teatral do espectador habitual nun "ollo-kino", unha especie de conducto transhumano cara a unha vida de sensacións que só pode ser experimentada na súa verdade vital na medida en que é maquinalmente construida.

...

Con este cinema que poderiamos denominar "comunismo de sensacións" ou "comunismo de movementos", Vertov viría a equiparar a promesa da revolución coa liberación do ser humano caracterizado como un animal enfermo de representación. No cinema de Vertov a revolución é o punto de partida para unha desatada e inhumana sensación.

...

Esta práctica de articulación completamente anti-naturalista (como Vertov subliñaba, o cinema non está feito de movementos senón de intervalos), baséase na convicción de que o real pode ser "experimentado" pero só a través da disciplina do artificio; constitúe non só un testamento da posibilidade ou mesmo do entusiasmo (o nome, precisamente, do primeiro filme sonoro de Vertov) senón sobre todo, dun fanatismo sen terror, alén das sombrías antinomias da necesidade histórica e da decisión voluntarista.

Alberto Toscano. The Strategic Brain of Man Directing.
No magazine "Constructuvism" da Kino Fist.