12/27/2008

Patchwork

Aló por 4º de carreira, o catedrático de Técnicas avanzadas de investigación social (¡!) obrigounos a facer un traballo de campo. Basicamente, unha enquisa en diversos centros de secundaria. Perante a pregunta Dominas algunha língua estranxeira? un alumno dun ultraortodoxo colexio privado responde: sí. Las lenguas de mis novias.
Na felicitación natalicia do party people, un tal Estebán di que quere vivir nun país no que todos nos entendamos nunha língua común. A diferencia do adolescente aquel, hai bastante xentiña que aínda non se decatou que a promiscuidade é moito máis divertida có onanismo.

Un vello coñecido envíame unha mensaxe para que lla faga chegar ao mundo:

"Arde Gaza", escribe a activista francesa Liliane Cordova Kaczerginski, usando as mesmas palabras dunha famosa canción sobre unha aldea xudía arrasada polos nazis. Como hai sesenta anos, arde Gaza e o mundo permanece en silencio, esperando o resultado dun inexistente proceso de paz. "Unha entidade hostil" – este é o xeito co que os líderes israelíes definiron, hai 4 anos, un territorio no que millón e medio de civís, mulleres, anciáns e nenos tratan de sobrevivir. Por iso, o estado de Israel ten o dereito, o deber, de feito, de lanzar unha guerra de aniquilación. Hai algúns anos Tanya Reinhardt usou a palabra xenocidio para describir a brutal represión dos palestinos nos territorios ocupados por Israel; estiven entre os que a criticaron por usar un conceito tan desaxeitado. Dende onde queira que esteas, perdoame Tanya, porque ti tiñas razón e soubeches ver a verdadeira natureza dos plans israelíes; eu estaba mortalmente equivocado: o estado de Isreal está a levar a cabo un xenocidio rampante contra a xente de Gaza, usando como armas a case inanición, os cortes de electricidade e a privación de auga potábel, provocando epidemias e impedindo os mínimos coidados sanitarios. [..]. Os crimes de guerra cometidos polo estado de Israel contra a poboación de Gaza exclúeno da comunidade de nacións. Como a Sudáfrica do apartheid, debería ser sancionado e boicoteado, e non recompensado cun acordo de asociación coa Unión Europea. Como cidadán israelí, espero que a Unión Europea nos axude a presionar o noso goberno para deter os crimes contra a poboación palestina de Gaza.

Así que proclamo con toda a forza dos meus pulmóns: SON UN MARICÓN NON-GAY!!! (vostedes 3!, fáganme o favor!; collan o Collins Pocket e perdan uns segundiños do seu tempo con esta ligazón. Asegúrolles que cando rematen han ser mellores persoas).

Grazas a Opaco, redescubro a Antònia Font. A miña falta de educación musical (unha de tantas faltas) non me permite disertar sobre a calidade do producto. Porén, teño a intuición de que a base rítmica (dise así?) é un pouco pobre (but it´s pop, isn´t it?). De calquera xeito, adoro a canción esta daquí abaixo e dende hoxe, queda institucionalizada como himno oficial deste blogue (lean, lean con atención).




De feito, as regras de participación americana permiten o asasinato de civís en Afganistán. Marc Garlasco, o experto do Pentágono en obxectivos de alto perfil, explicaba que "se prevés que o número de civís asasinados vai ser polo menos de 30, o ataque aéreo ten que pasar antes por Rumsfeld ou Bush para que asinen o visto bo".
A pesar de estar escrito por un hooligan ás veces un pouco desquiciante, creo que lle debería enviar un exemplar deste libro imperdíbel a Carme Chacón.



Bendito choque de civilizacións!

Suxiro que hai dous xeitos nos que a xente responde a esta demanda de orixinalidade na blogosfera. Ou sobrecomparten como forma de afirmar o seu individualismo, ou loitan para dicir algo que permitirá aos seus leitores ver o mundo dende unha nova perspectiva.
E entón vostede, de quén vén sendo?

Aviso: non volverei cometer ningún post ata que alguén deixe un comentario digno de tal nome (vale insultar pero non interxeccións ou emoticóns). Un pouco de feedback, polo amor de Deus!, que isto dá choio, joder! E eu teño unhas oposicións que aprobar. lol, lol, lol, lol.

12/24/2008

Concubinato

A. Instrucción de 31 de enero de 2006, de la Dirección General de los Registros y del Notariado, sobre los matrimonios de complacencia (sic).

Es por la estricta tipificación legal del contenido de la relación jurídica matrimonial por lo que el artículo 45 exige no un consentimiento cualquiera, sino precisamente un consentimiento matrimonial, esto es, un consentimiento dirigido a crear una comunidad de vida entre los esposos con la finalidad de asumir los fines propios y específicos de la unión en matrimonio, esto es, el fin práctico de los contrayentes no puede ser otro que el de formar un consortium omnis vitae (Modestino, D.23,2,1). Por tanto, el consentimiento matrimonial es existente, auténtico y verdadero, cuando los contrayentes persiguen, con dicho enlace, fundar una familia. Aunque el Codigo Civil español no detalla cuál es la finalidad del matrimonio, sí contiene una determinación legal de los derechos y deberes de los esposos, de modo que es claro que cuando los cónyuges contraen matrimonio deben querer asumir tales derechos y deberes. Por tanto, cuando los contrayentes se unen en matrimonio excluyendo asumir las finalidades, propiedades o efectos esenciales del matrimonio, el consentimiento matrimonial declarado es simulado y el matrimonio es nulo por falta de consentimiento matrimonial.

*(CÓDIGO CIVIL: CAPÍTULO V :De los derechos y deberes de los cónyuges.
Artículo 66.
Los cónyuges son iguales en derechos y deberes.
Artículo 67.
Los cónyuges deben respetarse y ayudarse mutuamente y actuar en interés de la familia.
Artículo 68.
Los cónyuges están obligados a vivir juntos, guardarse fidelidad y socorrerse mutuamente. Deberán, además, compartir las responsabilidades domésticas y el cuidado y atención de ascendientes y descendientes y otras personas dependientes a su cargo.
Artículo 69.
Se presume, salvo prueba en contrario, que los cónyuges viven juntos.
Artículo 70.
Los cónyuges fijarán de común acuerdo el domicilio conyugal y, en caso de discrepancia, resolverá el Juez, teniendo en cuenta el interés de la familia.
Artículo 71.
Ninguno de los cónyuges puede atribuirse la representación del otro sin que le hubiere sido conferida.)

VII. Prueba de la simulación en el expediente matrimonial previo a la autorización del matrimonio.

Para evitar que se celebren matrimonios de complacencia debe aplicarse la Instrucción de 9 de enero de 1995 sobre expediente previo al matrimonio cuando uno de los contrayentes está domiciliado en el extranjero. [...] En la instrucción del citado expediente ha de practicarse, conforme al artículo 246 del Reglamento del Resgistro Civil, un trámite de audiencia de cada uno de los contrayentes por separado y de modo reservado en el que el instructor del expediente puede y debe interrogar a los contrayentes para cerciorarse de la verdadera intención matrimonial de los mismos o, en su caso, descubrir posibles fraudes.
La importancia de este trámite fue subrayada por la citada Instrucción de 9 de enero de 1995, en la que esta Dirección General de los Registros y del Notariado señaló cómo un interrogatorio bien encauzado que puede llegar a descubrir la intención fraudulenta de una o de las dos partes, de modo que dicho interrogatorio debe servir para que el Instructor se asegure del verdadero propósito de los comparecientes y de la existencia en ambos de verdadero consentimiento matrimonial. El instructor podrá preguntar, por ejemplo, sobre las intenciones de vida en común de los contrayentes, hijos que desearían tener, desde cuándo dura la relación, cómo piensan organizar la convivencia común, etc. Son datos que permiten revelar si los contrayentes desean formar una familia o, con otras palabras, asumir los derechos y deberes del matrimonio. El interrogatorio efectuado por la Autoridad española debe ser lo más completo posible. Un interrogatorio puramente formulario, de escasa entidad cuantitativa y cualitativa no es suficiente para inferir la existencia de un matrimonio simulado. [...]

Con la finalidad de facilitar la consecución de este doble objetivo por parte de los Encargados de los Registros Civiles españoles, esta Dirección General de los Registros y del Notariado ha acordado hacer públicas las siguientes orientaciones prácticas:

Los datos básicos de los que cabe inferir la simulación del consentimiento matrimonial son dos:
a. el desconocimiento por parte de uno o ambos contrayentes de los datos personales y/o familiares básicos del otro y
b. la inexistencia de relaciones previas entre los contrayentes.

B. La Policía Nacional de Vigo informó hoy de la detención de dos personas de nacionalidad uruguaya, una mujer como supuesta autora de un delito de favorecimiento a la inmigración ilegal al hacer un uso indebido de una 'carta de invitación', y a su invitado por estancia irregular.
Según precisaron las fuerzas de seguridad, en la citada carta --que es uno de los requisitos exigidos a los extranjeros para entrar en España-- se justificaba la invitación con motivo de un viaje turístico, cuando los agentes habían detectado que la intención sería la de residir permanentemente en Vigo.

A la mujer se le atribuye un delito penado con hasta ocho años de cárcel (sic, sic, sic) y al hombre se le abrió un expediente de expulsión.

C. Una juez imputa a varios párrocos de la ciudad por celebrar bodas falsas
La magistrada ve indicios de delito en la actuación de los religiosos, que podrían saber que las uniones eran de conveniencia . Dos parejas están encarceladas por organizar los enlaces.

Entón:

  • En contra do que dictamina a doctrina eclesiástica, o matrimonio non é o receptáculo moral do coito vaxinal. En boa lóxica, o poder civil entende que os casados que non foden non se com-pracen no matrimonio. Unha vez coñecín unha licenciada en Dereito que se lo montó cun boy na súa despedida de solteira. A verdade, non sei se llo debín ter comunicado ao xuiz; a voda celebrouse claramente en fraude de lei. Claro que agora que o penso, os noivos eran os dous superespañois, así que se lles presume o consentimento informado. Por outra banda, os que casan sen intención de teren fillos nunca xamais, están a cometer un delicto? Semellante sociedade anónima, constitúe unha familia? E digo eu, isto, sería denunciábel? Ufff qué lío!

  • Se un amigo peruano decide vir visitarme, teño que outorgarlle unha carta de invitación e comunicarllo á policía. Se o amigo é alemán, entón non. Se é americano de Alabama, non sei; supoño que ningún funcionario desconfiaría de que un servidor quixese cometer a tolemia de casar cun cidadán dun deses estados biblícos. E tampouco se lle pasaría pola cabeza pensar que o individuo en cuestión viñese aquí para aproveitarse dos servizos do Sergas. O caso é que se o meu colega amerindio decide ficar neste gran país, a min poden enchironarme 8 anos; ben, en realide algo menos, se non mediou transacción económica. Pero como mínimo, terei que demostrar que non lle quería facer un simple favor.

  • Nacionalidade, estranxeiría, familia, matrimonio, fidelidade, ...; as institucións supostamente seculares están inzadas de boato relixioso. E todo para que os pobres sigan pobres. Anyway, superafavor do rollo altruista dos curas coruñeses.

12/18/2008

Fe cega



Hai que ver no capitalismo unha relixión. É dicir, o capitalismo serve esencialmente á satisfacción das mesmas preocupacións, penas e inquedanzas ás que daban antigamente resposta as denominadas relixións. A comprobación desta estrutura relixiosa do capitalismo, non só como forma condicionada relixiosamente (como pensaba Weber), senón como fenómeno esencialmente relixioso, conduciríanos hoxe perante o abismo dunha polémica universal que carece de medida. [E é que] non nos es posíbel describir a rede na que nos atopamos. Porén, será algo apreciábel no futuro. Pero son recoñecíbeis tres trazos desa estrutura relixiosa do capitalismo no presente. Primeiro, o capitalismo é unha pura relixión de culto, se cadra a máis extrema que teña existido nunca. No capitalismo todo ten significado só en relación inmediata co culto. Non coñece ningunha dogmática especial, ninguna teoloxía. Desde este punto de vista, o utilitarismo gaña a súa coloración relixiosa. A esa concreción do culto vencéllase un segundo trazo do capitalismo: a duración permanente do culto. O capitalismo é celebración dun culto sans rêve et sans merci (sen fantasía nin gracia). Nel non hai sinalado un día á semana, ningún día que no sexa día festivo (no sentido terríbel do desenvolvemento de toda a pompa sacral) que constituiría o esforzo máis manifesto de quen adora. Este culto é, en terceiro lugar, culpabilizante. Probábelmente o capitalismo é o primeiro caso de culto non expiante, senón culpabilizante. Este sistema relixioso atópase arrastrado por unha corrente xigantesca. Unha monumental consciencia de culpa que non sabe sacudirse a culpabilidade de enriba; bota man do culto, non para reparar esa culpa, senón para facela universal, forzala a introducir na consciencia e, [finalmente] e sobre todo, abarcar a Deus mesmo nesa culpa para que se interese finalmente na expiación. A expiación, por tanto, non debe esperarse do culto mesmo, nin da reforma desa relixión. Tería que se soster nalgo máis seguro que nela mesma. Tampouco podería sosterse no seu rexeitamento. Na esencia dese movemento relixioso que é o capitalismo [xace a idea] de resistir ata o final, ata a culpabilización final de Deus, ata a consecución dun estado mundial de desesperación que é, precisamente, o que se espera. Nisto reside o historicamente inaudito do capitalismo; que a relixión non é a reforma do ser, senón a súa destrucción.
Walter Benjamin.

Fáganme o favor. Estes días máis ca nunca, cumplan co preceito diario. Visiten os templos. Non me sexan laicos. A redención non é tan cara.

12/10/2008

12/08/2008

Fortaleza expugnábel

Todos os bicos que non demos e os que non recibimos, os sorrisos que non nos dirixiron e a timidez dos nosos amores, acaso non reforzaron e selaron as nosas soidades? Tantos rexeitamentos da vida, non fixeron de nós uns loitadores e uns exaltados? E cando nós mesmos nos rexeitamos, non o fixemos co orgullo e a esperanza doutros trunfos? Onde está a orixe das nosas soidades senón nun amor que non puido desbordarse e que alimenta todas esas soidades, en tanto amor como levamos encerrado só en nós? Todo o noso anceio polo absoluto, por volvérmonos deuses, demos ou tolos, toda a vertixe enxendrada pola busca doutras eternidades e a sede de mundos infinitos, non naceu de tantos e tantos sorrisos, apertas e bicos que non partillamos e que nos son descoñecidos? Non estamos buscando o todo porque perdemos algo? Un único ser podería salvarnos do camiño cara a nada. Somos tantos os que perdemos o individual, a existencia, que as nosas soidades medran sen raíces, semellante ás algas abandonadas a mercede das ondas. Pero as nosas soidades, nutridas por tantos amores insatisfeitos, son o bastante fortes como para soster o noso pulo cara outros mundos e cara outras eternidades.
E.M. CIORAN