12/27/2008
Patchwork
Na felicitación natalicia do party people, un tal Estebán di que quere vivir nun país no que todos nos entendamos nunha língua común. A diferencia do adolescente aquel, hai bastante xentiña que aínda non se decatou que a promiscuidade é moito máis divertida có onanismo.
Un vello coñecido envíame unha mensaxe para que lla faga chegar ao mundo:
"Arde Gaza", escribe a activista francesa Liliane Cordova Kaczerginski, usando as mesmas palabras dunha famosa canción sobre unha aldea xudía arrasada polos nazis. Como hai sesenta anos, arde Gaza e o mundo permanece en silencio, esperando o resultado dun inexistente proceso de paz. "Unha entidade hostil" – este é o xeito co que os líderes israelíes definiron, hai 4 anos, un territorio no que millón e medio de civís, mulleres, anciáns e nenos tratan de sobrevivir. Por iso, o estado de Israel ten o dereito, o deber, de feito, de lanzar unha guerra de aniquilación. Hai algúns anos Tanya Reinhardt usou a palabra xenocidio para describir a brutal represión dos palestinos nos territorios ocupados por Israel; estiven entre os que a criticaron por usar un conceito tan desaxeitado. Dende onde queira que esteas, perdoame Tanya, porque ti tiñas razón e soubeches ver a verdadeira natureza dos plans israelíes; eu estaba mortalmente equivocado: o estado de Isreal está a levar a cabo un xenocidio rampante contra a xente de Gaza, usando como armas a case inanición, os cortes de electricidade e a privación de auga potábel, provocando epidemias e impedindo os mínimos coidados sanitarios. [..]. Os crimes de guerra cometidos polo estado de Israel contra a poboación de Gaza exclúeno da comunidade de nacións. Como a Sudáfrica do apartheid, debería ser sancionado e boicoteado, e non recompensado cun acordo de asociación coa Unión Europea. Como cidadán israelí, espero que a Unión Europea nos axude a presionar o noso goberno para deter os crimes contra a poboación palestina de Gaza.
Así que proclamo con toda a forza dos meus pulmóns: SON UN MARICÓN NON-GAY!!! (vostedes 3!, fáganme o favor!; collan o Collins Pocket e perdan uns segundiños do seu tempo con esta ligazón. Asegúrolles que cando rematen han ser mellores persoas).
Grazas a Opaco, redescubro a Antònia Font. A miña falta de educación musical (unha de tantas faltas) non me permite disertar sobre a calidade do producto. Porén, teño a intuición de que a base rítmica (dise así?) é un pouco pobre (but it´s pop, isn´t it?). De calquera xeito, adoro a canción esta daquí abaixo e dende hoxe, queda institucionalizada como himno oficial deste blogue (lean, lean con atención).
De feito, as regras de participación americana permiten o asasinato de civís en Afganistán. Marc Garlasco, o experto do Pentágono en obxectivos de alto perfil, explicaba que "se prevés que o número de civís asasinados vai ser polo menos de 30, o ataque aéreo ten que pasar antes por Rumsfeld ou Bush para que asinen o visto bo".
A pesar de estar escrito por un hooligan ás veces un pouco desquiciante, creo que lle debería enviar un exemplar deste libro imperdíbel a Carme Chacón.
Bendito choque de civilizacións!
Suxiro que hai dous xeitos nos que a xente responde a esta demanda de orixinalidade na blogosfera. Ou sobrecomparten como forma de afirmar o seu individualismo, ou loitan para dicir algo que permitirá aos seus leitores ver o mundo dende unha nova perspectiva.
E entón vostede, de quén vén sendo?
Aviso: non volverei cometer ningún post ata que alguén deixe un comentario digno de tal nome (vale insultar pero non interxeccións ou emoticóns). Un pouco de feedback, polo amor de Deus!, que isto dá choio, joder! E eu teño unhas oposicións que aprobar. lol, lol, lol, lol.
12/24/2008
Concubinato
*(CÓDIGO CIVIL: CAPÍTULO V :De los derechos y deberes de los cónyuges.
Artículo 66.
Los cónyuges son iguales en derechos y deberes.
Artículo 67.
Los cónyuges deben respetarse y ayudarse mutuamente y actuar en interés de la familia.
Artículo 68.
Los cónyuges están obligados a vivir juntos, guardarse fidelidad y socorrerse mutuamente. Deberán, además, compartir las responsabilidades domésticas y el cuidado y atención de ascendientes y descendientes y otras personas dependientes a su cargo.
Artículo 69.
Se presume, salvo prueba en contrario, que los cónyuges viven juntos.
Artículo 70.
Los cónyuges fijarán de común acuerdo el domicilio conyugal y, en caso de discrepancia, resolverá el Juez, teniendo en cuenta el interés de la familia.
Artículo 71.
Ninguno de los cónyuges puede atribuirse la representación del otro sin que le hubiere sido conferida.)
VII. Prueba de la simulación en el expediente matrimonial previo a la autorización del matrimonio.
Para evitar que se celebren matrimonios de complacencia debe aplicarse la Instrucción de 9 de enero de 1995 sobre expediente previo al matrimonio cuando uno de los contrayentes está domiciliado en el extranjero. [...] En la instrucción del citado expediente ha de practicarse, conforme al artículo 246 del Reglamento del Resgistro Civil, un trámite de audiencia de cada uno de los contrayentes por separado y de modo reservado en el que el instructor del expediente puede y debe interrogar a los contrayentes para cerciorarse de la verdadera intención matrimonial de los mismos o, en su caso, descubrir posibles fraudes.
La importancia de este trámite fue subrayada por la citada Instrucción de 9 de enero de 1995, en la que esta Dirección General de los Registros y del Notariado señaló cómo un interrogatorio bien encauzado que puede llegar a descubrir la intención fraudulenta de una o de las dos partes, de modo que dicho interrogatorio debe servir para que el Instructor se asegure del verdadero propósito de los comparecientes y de la existencia en ambos de verdadero consentimiento matrimonial. El instructor podrá preguntar, por ejemplo, sobre las intenciones de vida en común de los contrayentes, hijos que desearían tener, desde cuándo dura la relación, cómo piensan organizar la convivencia común, etc. Son datos que permiten revelar si los contrayentes desean formar una familia o, con otras palabras, asumir los derechos y deberes del matrimonio. El interrogatorio efectuado por la Autoridad española debe ser lo más completo posible. Un interrogatorio puramente formulario, de escasa entidad cuantitativa y cualitativa no es suficiente para inferir la existencia de un matrimonio simulado. [...]
Con la finalidad de facilitar la consecución de este doble objetivo por parte de los Encargados de los Registros Civiles españoles, esta Dirección General de los Registros y del Notariado ha acordado hacer públicas las siguientes orientaciones prácticas:
Los datos básicos de los que cabe inferir la simulación del consentimiento matrimonial son dos:
a. el desconocimiento por parte de uno o ambos contrayentes de los datos personales y/o familiares básicos del otro y
b. la inexistencia de relaciones previas entre los contrayentes.
B. La Policía Nacional de Vigo informó hoy de la detención de dos personas de nacionalidad uruguaya, una mujer como supuesta autora de un delito de favorecimiento a la inmigración ilegal al hacer un uso indebido de una 'carta de invitación', y a su invitado por estancia irregular.
Según precisaron las fuerzas de seguridad, en la citada carta --que es uno de los requisitos exigidos a los extranjeros para entrar en España-- se justificaba la invitación con motivo de un viaje turístico, cuando los agentes habían detectado que la intención sería la de residir permanentemente en Vigo.
A la mujer se le atribuye un delito penado con hasta ocho años de cárcel (sic, sic, sic) y al hombre se le abrió un expediente de expulsión.
C. Una juez imputa a varios párrocos de la ciudad por celebrar bodas falsas
La magistrada ve indicios de delito en la actuación de los religiosos, que podrían saber que las uniones eran de conveniencia . Dos parejas están encarceladas por organizar los enlaces.
Entón:
- En contra do que dictamina a doctrina eclesiástica, o matrimonio non é o receptáculo moral do coito vaxinal. En boa lóxica, o poder civil entende que os casados que non foden non se com-pracen no matrimonio. Unha vez coñecín unha licenciada en Dereito que se lo montó cun boy na súa despedida de solteira. A verdade, non sei se llo debín ter comunicado ao xuiz; a voda celebrouse claramente en fraude de lei. Claro que agora que o penso, os noivos eran os dous superespañois, así que se lles presume o consentimento informado. Por outra banda, os que casan sen intención de teren fillos nunca xamais, están a cometer un delicto? Semellante sociedade anónima, constitúe unha familia? E digo eu, isto, sería denunciábel? Ufff qué lío!
- Se un amigo peruano decide vir visitarme, teño que outorgarlle unha carta de invitación e comunicarllo á policía. Se o amigo é alemán, entón non. Se é americano de Alabama, non sei; supoño que ningún funcionario desconfiaría de que un servidor quixese cometer a tolemia de casar cun cidadán dun deses estados biblícos. E tampouco se lle pasaría pola cabeza pensar que o individuo en cuestión viñese aquí para aproveitarse dos servizos do Sergas. O caso é que se o meu colega amerindio decide ficar neste gran país, a min poden enchironarme 8 anos; ben, en realide algo menos, se non mediou transacción económica. Pero como mínimo, terei que demostrar que non lle quería facer un simple favor.
- Nacionalidade, estranxeiría, familia, matrimonio, fidelidade, ...; as institucións supostamente seculares están inzadas de boato relixioso. E todo para que os pobres sigan pobres. Anyway, superafavor do rollo altruista dos curas coruñeses.
12/18/2008
Fe cega
Fáganme o favor. Estes días máis ca nunca, cumplan co preceito diario. Visiten os templos. Non me sexan laicos. A redención non é tan cara.